6 DE GFSLACHTSGENERATIE DER GLEICHENIACEEËN. 
onderzocht te zijn, den 18den November 1876 uitgezaaid op uitgekookte turf, 
die bevat was in kleine, nieuwe, evenzoo uitgekookte potjes. Door klokken 
gedekt, werden deze potjes in vochtig zand en water geplaatst in getemperd 
licht, in eene met waterdamp verzadigde lucht en op eene temperatuur van 
60° à 700 F. gehouden. De sporen der beide laatstgenoemde species kiemden 
onder deze omstandigheden reeds na 14 dagen à 3 weken; die van Gleichenia 
flabellata, blijkbaar zwakker, kiemden later, sommigen eerst na 5 à 6 weken, 
en bleven ook daarna in ontwikkeling achter bij de beide anderen. Van Gl. 
hecistophylla en Gl. Mendelli daarentegen groeiden de prothallia voort en in 
Maart 1877 vertoonden zich daarop antheridiën, in Mei archegoniën. Van deze 
culturen heb ik een en ander medegedeeld in het voorloopig bericht van de 
kieming der Gleichenia-sporen. door mij gegeven in de zittingen van 27 Januari 
en van 30 Juni 1877 der Kon. Akad. v. Wetenschappen te Amsterdam (zie 
de Processen- Verbaal dier zittingen). 
Van de gevormde archegoniën werden enkelen bevrucht, en in September 1877 
vond ik van Gleichenia hecistophylla enkele exemplaren met het eerste blaadje 
der volgende generatie als eene knodsvormige verbreeding aan het einde van 
een steeltje ter lengte van 4 à 5 mm. Nevens deze bevonden zich nog eenige 
gezonde prothalliën met antheridiën en archegoniën, maar de meesten waren in 
den loop van den zomer gestorven. De nog levenden werden in October ver- 
pot, welke bewerking later nog eens herhaald werd, zoodat van dit zaaisel in 
Januari 1878 nog enkele individus in leven waren, die echter later ook ge- 
storven zijn. De prothallia van Gleichenia flabellata en Gl. Mendelli waren 
reeds vóór het einde van 1877 te gronde gegaan. 
Van hoe grooten invloed de toestand der sporen is op den uitslag, bleek 
mij spoedig na de eerste uitzaaiing. Door vriendelijke tusschenkomst van den 
Heer W. T. TrrservtoN Dyer ontving ik uit de Kew-Gardens sporendragende 
blaadjes van Gl. flabellata en Gl. dicarpa, welke, hoewel schijnbaar gezond, 
een weinig verdroogd waren bij het transport. Van deze sporen, den 10den De- 
cember 1816 met dezelfde voorzorgen uitgezaaid als de bovengenoemden, kiem- 
den die van Gl. flabellata in het geheel niet, en die van Gl. dicarpa vormden 
zeer traag eenige prothallia, welke na een ziekelijk leven van eenige maanden 
allen te gronde gingen. 
Alhoewel alzoo, althans van ééne Gleichenia soort eenige individus de gehee!e 
eerste generatie hadden doorloopen, hun aantal was gering. Verreweg de meeste 
prothallia kwijnden vroeger of later en waren niet bestand tegen hunne vijanden, 
schimmels, algendraden en mos-protonema’s, die, niettegenstaande herhaalde rei- 
niging en verpotting der Gleichenia’s, bijna niet te verwijderen waren. Het 
