12 DE GESLACHTSGENERATIE DER GLEICHENIACEEËN, 
bruingele kleuring en zeer geringe opzwelling. De grenzen der lagen blijven 
ook dan nog volkomen scherp. Evenzoo chroomzuur, dat alleen eene hoog- 
gele kleuring zonder zwelling teweeg brengt. Sterk zwavelzuur doet den wand 
eerst verbleeken, bij langer inwerking violetbruin worden, doch met behoud van 
volkomen scherpe omtrekken der grenzen van de lagen en met geringe opzwel- 
ling, terwijl sterk verdikte wanden der ringcellen van het sporangium, die toe- 
vallig mede zich op het praeparaat bevonden, al vrij spoedig gedestrueerd wer- 
den, zoodat ten laatste in de bruinzwarte massa hunne vormen niet meer te 
herkennen waren. Behandeling der sporen met jodtinctuur en, na verdamping 
van den alcohol, met sterk zwavelzuur, doet geene cellulose-reactie ontstaan. 
De lagen van den wand worden bruingeel gekleurd, vooral het exosporium ; het 
episporium wordt zelfs dan nog weinig verkleurd. Het meeste jodium is opge- 
nomen door den inhoud der spoor, vooral door de celkern, welke onder deze 
invloeden, donker geelbruin wordt. 
De inhoud der spoor is in rijpen, ongekiemden staat hoog goudgeel, ondoor- 
schijnend, sterk lichtbrekend, voor het grootste gedeelte schijnbaar homogeen en 
vast, met hier en daar eenige bolletjes, die geheel het voorkomen van vetbolletjes 
of oliedroppels hebben, en weinig of niet gekleurd zijn. Vlak onder het ver- 
eenigingspunt der drie lijsten bij de radiaire sporen (fig. 1 en figg. len 2 Versl. 
en med. d. Kon. Akad. Dl. XIV), en onder het midden der enkele lijst bij de 
bilaterale sporen (Ibid. fig. 14 en 15) ziet men eene groote, ronde, weinig ge- 
kleurde, geheel heldere kern met kernlichaampje, welke bij den aanvang der 
kieming vaak van vorm verandert, veelhoekig wordt en plasmadraden, zooge- 
naamde pseudopodiën uitzendt. 
Wanneer door drukking de in water liggende spoor gebroken wordt, ziet 
men den inhoud als onregelmatige, gele, sterk lichtbrekende (niet dubbelbrekende, 
zooals KNry Parkeriaceen pag. 8 terecht opmerkt), klompen, gemengd met kleine 
kleurlooze bolletjes, daaruit treden, en somwijlen gelukt het dan, de kern vrij 
liggende in het water waartenemen. De genoemde bolletjes ziet men ook vaak 
als voor de waarneming vrij hinderlijke lichaampjes op de buitenvlakte van 
ongeschonden sporen kleven, wanneer bij het openen van een sporangium eenige 
sporen, zooals licht gebeurt, gekneusd zijn geworden. Optisch hebben deze bol- 
letjes geheel het voorkomen van vetbolletjes, en met dezen naam worden zij ook 
gewoonlijk aangeduid. Wchter komen hunne scheikundige reactiën hiermede niet 
geheel overeen. In kali worden zij geel, zonder opgelost te worden; evenmin 
lossen zij zich in alcohol op; in zwavelzuur vloeien zij tot grooter bollen samen, 
zonder de scherpe omtrekken te verliezen. De sterk glanzende klompen, welke 
evenmin in kali opgelost worden, houdt Kny bij Ceratopteris (Parkeriaceen, 
