24 DE GESLACHTISGENERATIE DER GLEICHENIACEEËN. 
prothalliumcellen, waarvan eindelijk de eene door uitstulping en door den nieu- 
wen wand d een tweede rhizoid deed ontstaan. 
Het tweede type, dat der naast elkander liggende draden, zoo als figg. 31 en 
32, 37 en 38 vertoonen, stel ik mij voor dat op deze wijze ontstaat, dat, even 
als in het vorige geval, op de eerste deeling van den inhoud der spoor eene 
tweede volgt in daarop loodrechte of schuinsche richting, maar iets later, nadat 
de twee eerstgevormde cellen (wellicht uit gebrek aan licht) meer of min papil- 
achtig zijn uitgegroeid, zoodat de bij de tweede deeling gevormde dochtercellen 
elkander niet meer raken. Elk dezer beide afzonderlijke gedeelten van het 
prothallium kan zich daarna door successieve, aan elkander evenwijdige deelingen 
tot een draad verlengen en eigen rhizoiden vormen. Zoo ontstaan dan gedaanten 
als figg. 31 en 37. 
Gewoonlijk is echter eene der beide draden veel krachtiger en langer dan 
de andere, eene asymmetrie, welke wij ook in latere stadiën van de Gleichenia 
prothalliën dikwijls terugvinden zullen. Wanneer nu in den krachtigsten draad, 
in de tweede of in latere cellen hetzelfde proces zich herhaalt, dan verkrijgen 
wij drie draden naast elkander, zoo als in figg. 32 en 38. 
De draden kunnen eng tegen elkander aanliggen en eene zelfde richting volgen, 
zoo als in figg. 31 en 32, of wel vrij spoedig uiteenwijken, zoo als in figg. 37 
en 38. Steeds echter wint één draad het van de anderen in krachtigen groei, 
zoodat het niet zelden voorkomt, dat ten slotte deze alleen in leven blijft, en 
daardoor de aanvankelijke abnormiteit van het prothallium op later leeftijd ver- 
dwijnt. Een overgang hiertoe ziet men reeds in de figuren 37 en 38. Zoo vond 
ik ook andere prothalliën, waarvan een der draden reeds een viercelligen kop 
had gevormd, terwijl de andere slechts uit drie cellen bestond, waarvan twee, 
vermoedelijk uit gebrek aan licht, sterk in de lengte ontwikkeld waren. Het- 
zelfde is het geval bij het zoogenaamde lichamelijk prothallium, alwaar ook de 
typische vorm later kan terugkomen, wanneer ten slotte eene buis ontstaat, die 
den normalen groei voortzet. 
Overigens is de vorming van zijtakken, uit eene of meer cellen bestaande die 
aanvankelijk papilachtig uitgroeien, ook daar waar overigens een normale draad 
ontstaat, niet zeldzaam, getuigen figg. 26, 27 en 28, alwaar in de derde cel van 
den draad bij a de aanleg van zulk een zijtak te vinden is. 
Keeren wij tot den typischen vorm van het prothallium terug. Na een grooter 
of kleiner aantal aan elkander evenwijdige celdeelingen heeft in de eind- of topcel 
van den daardoor gevormden draad eene deeling plaats in eene richting loodrecht op 
de vorige, dus in de as van den draad of evenwijdig daaraan. Hierdoor wordt de draad 
aan den top knotsvormig verbreed en bestaat aldaar uit twee cellen. Zie fig. 30. 
