44 DE GESLACHTSGENERATIE DER GLEICHENIACEEËN. 
tijdschrift Flora onder zijne Redactie. Ook de vreemde knolletjes, die TRrruB 
bij Lycopodium Salakense ontdekte (Annales du Jardin bot. de Buitenzorg Vol. 
VIT p. 411) en waaruit een aantal prothalliumtakken ontstonden, mogen hier 
vermeld worden. 
Uit al die voorbeelden kan blijken, dat, zoo als ook door anderen in den 
laatsten tijd reeds is opgemerkt, de geslachtsgeneratie niet uitsluitend is een 
vorm der plant die de geslachtsorganen voortbrengt, maar een eigen jeugdige 
levensvorm der plant, die in hooge mate door de uitwendige levensomstandig- 
heden gewijzigd kan worden, en in verband daarmede op verschillende wijzen 
zich kan vermenigvuldigen. 
UITKOMSTEN. 
Het in de vorige bladzijden beschreven onderzoek heeft tot de volgende uit- 
komsten geleid: 
De opkweeking van plantjes uit sporen is voor het geslacht Gleichenia 
moeilijk en tijdroovend, maar gelukt toch voor sommige species, zooals voor 
Gl. rupestris, dicarpa, hecistophylla, circinata var. semi-vestita en circinata 
mierophylla, terwijl daarentegen bij Gl. flabellata en Mendelli het afsterven na 
de kiemingsstadiën en vorming van geslachtsorganen plaats had. 
Voor een goeden uitslag is noodig een volkomen gezonde toestand der rijpe 
spoor (door het mikroskoop te constateeren) en voortdurend reinigen der culturen 
van lagere organismen, z. a. Nostoe-soorten, Diatomeeën, schimmels en protonema’s 
van mossen. Ook onder de meest gunstige omstandigheden is de groei na het 
eerste kiemingsstadium uiterst traag. Er zijn ettelijke maanden noodig, om 
kleine plantjes van een paar centimeters te verkrijgen. 
De sporen van alle onderzochte Gleichenia-soorten zijn radiair en van ge- 
middelde grootte. De langste middellijn is 0.042 tot 0.053 mm, de kortste 
0.031 tot 0.042 mm. groot. Alleen de sporen van Gl. flabellata zijn bilateraal 
en kleiner dan al de anderen (0.035 overlangs en 0.020 mm. dwars gemeten). 
De wand der sporen is ongekleurd, doorschijnend, zonder wratten of netvor- 
mige verdikkingen, maar bevat bij de radiaire sporen drie, bij de bilaterale twee 
breede en dikke balken, welke in het eerste geval de bases der drie lijsten 
bijna vereenigen, in het tweede evenwijdig loopen aan de enkele lijst. De wand 
bestaat uit drie lagen, een dun episporium, een dik exosporium (of exine) en 
