DE GESLACHTSGENERATIE DER GLEICHENIACEEËN. 45 
een zeer dun endosporium (intine), dat het laatst gevormd wordt. Geen der 
drie lagen vertoont met chloorzinkjod cellulose-reactie. De inhoud der spoor 
is in rijpen staat hoog geel gekleurd, ondoorschijnend, sterk lichtbrekend, uit 
eene dichte massa protoplasma met eenige vetbolletjes (?) bestaande. Vlak onder 
het vereenigingspunt der drie lijsten van de radiaire, en onder het midden der 
enkele lijst van de bilaterale sporen bevindt zich eene groote, ronde kern met 
nucleolus. 
De eerste zichtbare verschijnselen van de kieming bestaan in eene kleurs- 
verandering van den inhoud der spoor, die meer en meer groen wordt ten ge- 
volge van de vorming van chlorophyll (ook wanneer de sporen nog in de 
sporangia besloten, dus bijna in het duister kiemen). De celkern verandert van 
vorm en gaat zich deelen. In de spoor, vooral in de nabijheid der kern en 
verder nabij den omtrek, ontstaan een aantal zeer kleine zetmeelkorrels. Weldra 
bevat de spoor twee dochtercellen, ieder met eene kern en met een eigen cellu- 
losewand voorzien, zoo als uit de reactie met chloorzinkjod kan blijken. 
Omstreeks dezen tijd is de wand der spoor opengegaan door uiteenwijking 
van de drie lijsten der radiaire, of van de beide helften der enkele lijst van de 
bilaterale spoor, en treedt de nieuw gevormde wand van het kiemplantje als 
papil daaruit te voorschijn. De geopende spoorwand blijft gewoonlijk nog ge- 
ruimen tijd aan het voortgroeiende prothallium gehecht. 
Deze voorstelling van het eerste kiemingsproces, afwijkende van de vroeger 
heerschende (volgens welke de wand der papil bestaan zoude uit het endospo- 
rium der spoor) is door mij het eerst gegeven in 1879 (Bot. Zeit. 1879 pag. 
A41, en elders). Zij is door SADEBECK en anderen overgehomen, maar in 1884 
is hare geldigheid voor de kieming van andere Cryptogamensporen bestreden 
door LerrGeEB. Diens argumenten hebben mij echter niet overtuigd. De gronden 
hiervoor, te gelijk met de nadere uiteenzetting mijner voorstelling, vindt men 
hierboven bl. 17—21. 
Het jonge prothallium groeit aanvankelijk vrij snel, en wel de chlorophy!l- 
houdende cel sneller dan het wortelhaar. 
Regel is, dat er door herhaalde, aan elkander evenwijdige deelingen lood- 
recht op de richting van den lengtegroei, eene reeks van 4—12 cellen gevormd 
wordt, terwijl nevens het primaire wortelhaar, dat zich vaak weinig verlengt, 
uit de 2e, 3e of hoogere prothalliumecellen eenige snel groeiende rhizoiden 
ontspringen. 
Vaak ontstaan echter ook afwijkende vormen, waarvan eenige beschreven 
zijn bl. 22—28, Deze zijn terug te brengen tot twee typen, die van het 
zoogenaamd lichamelijk prothallium en van eene reeks gelijkwaardige draden. 
