DE HORNSTEINSCHE ZES-EN-TWINTIG-DAAGSCHE PERIODE, 5 
mende met eene verschuiving der groepen van één honderdste deel van een 
dag per periode, de sommen verkregen correspondeerende met eene rangschik- 
king volgens 25.81 of 25.79 dagen ; eveneens door die verandering dubbel zoo 
groot te nemen met eene rangschikking volgens 25.82 en 25.78 dagen etc. 
Is de periode nu zeer duidelijk herkenbaar, de amplitude dus vrij groot, dan 
is het mogelijk, zooals vroeger is aangetoond, correcties aan te brengen voor 
de fout in elke groep begaan door rangschikking volgens het min of meer 
onjuiste getal 25.80, correcties die langs theoretischen weg gemakkelijk kunnen 
berekend worden. Daar echter, zooals hieronder blijken zal, de nauwkeurig- 
heid waarmede de duur der periode bepaald kan worden, niettegenstaande het 
groot getal der aan de berekening onderworpen omwentelingen nog steeds niet 
zóó groot is als wenschelijk, m. a. w. de gemiddelde amplitude zeer klein is 
en het aantal der beschikbare gegevens nog niet groot genoeg, is de correctie 
bij de berekening der hier gepubliceerde resultaten niet toegepast; het getal 
25.80 geeft bovendien zeer nabij de ware periode weer en de arbeid om deze, 
als een gevolg hiervan zeer kleine, correcties toe te passen ware dus niet door 
den aard der verkregen uitkomsten gewettigd. Eerst indien de duurder periode 
tot één duizendste deel van een dag nauwkeurig bekend zal zijn, zal het noo- 
zakelijk zijn hiermede rekening te houden. De methode der bewerking wordt 
op deze wijze dus vrij eenvoudig: daar zij echter, door het aan de berekening 
onderwerpen van alle perioden zeer tijdroovend is, rijst de vraag of niet op 
kortere wijze met even groote zekerheid de duur der periode bepaald kan wor- 
den, door den gewonen physischen weg te volgen en uit het verschil in phase 
(argument) tusschen de eerste en laatste groep den juisten duur der schomme- 
ling af te leiden, deze duur toch is nu, althans voor den barometer, met vol- 
doende zekerheid bekend, om te kunnen voorkomen dat, gedurende het tijds- 
verloop tusschen de beide groepen, het phasenverschil meer dan eene revolu- 
tie verandert. Het antwoord op deze vraag moet m. 1. zeer beslist ontkennend 
luiden. De amplitude toch der schommeling is zoowel voor magnetische als 
voor meteorologische grootheden voor alle plaatsen klein ten opzichte der niet 
periodieke fluctuaties en men kan derhalve voor eene bepaalde groep van 30 
of 60 omwentelingen nimmer zekerheid erlangen dat het berekende argument 
inderdaad met de phase der slingering overeenkomt, en, is dit niet het geval, 
dan interpoleert men feitelijk tusschen twee willekeurige grootheden, die met 
het bestudeerde verschijnsel in geen verband staan en verkrijgt dus een illusoir 
resultaat. Maar ook indien men, zooals in het onderhavige geval, blijkbaar 
gerangschikt heeft volgens een getal zeer nabij aan dat van den duur der 
periode, zoodat men zonder gevaar vele groepen zou kunnen samenvatten, ook 
