DE HORNSTEINSCHE ZES-EN-TWINTIG-DAAGSCHE PERIODE. 21 
Niettegenstaande dus de gegevens, uit den aard der zaak, sterke storingen 
vertoonen, zijn de resultaten, zoowel voor de enkele als de dubbele periode zeer 
duidelijk en van veel belang. De hier berekende waarde van T verschilt één 
honderdste deel van een dag met die uit de daggemiddelden berekend, zoodat 
hieruit de eonclusie kan getrokken worden dat, indien vooraf de dagelijksche 
sommen van groote storende invloeden bevrijd worden, deze gegevens een mate- 
rieel van groote waarde zullen zijn voor het bestudeeren der periode, des te 
meer omdat de amplitude der dubbele periode hier bijna even groot is als die 
der enkele. Vergelijkt men de resultaten uit de beide verschillende gegevens 
voor Praag gevonden door hier, evenals bij de barometer-waarnemingen voor 
T de gemiddelde waarde 
T = 25.8024 dagen 
aan te nemen, zoo vindt men : 
Daggemiddelden 0.114 Sin (nt + 89°.28) + 0.074 Sin (2nt + 192°.63) 
Afwijkingen 0.313 Sin (nt + 333.41) + 0.207 Sin (2nt + 367.16) 
Eene bepaalde conclusie omtrent het verband waarin de beide verschijnselen 
tot elkander staan is hieruit niet te trekken; het is echter mogelijk dat het 
verschil in de amplituden der enkele periode dat nu 244° bedraagt, door verder 
voortgezette rangschikking of climinatie van storingen tot 200° gereduceerd 
wordt, in welk geval de grootste westelijke afwijking der gemiddelde Declinatie 
gepaard zou gaan met de grootste vermindering der dagelijksche afwijkingen 
ten gevolge der 26-daagsche schommeling. Dat dit verschil nog voor veran- 
dering vatbaar is volgt ook uit de verschillen der argumenten onderling die, 
terwijl zij voor beide reeksen. 
4 x 4.341 = 17°.36 
moesten bedragen, voor de daggemiddelden aanmerkelijk kleiner zijn, zoodat 
eene vergelijking der epoquen voor verschillende waarden van T niet wel kan 
geschieden; evenmin is uit de onzekere epoquen der dubbele perioden eene con- 
clusie te trekken omtrent een mogelijk verband tusschen beide perioden; uit 
de geheel verschillende verhoudingen echter der amplituden van de dubbele tot 
die der enkele periode schijnt de conclusie, dat beide verschijnselen aan ver- 
schillende oorzaken moeten geweten worden, de eerste b.v. een meer middellijk, 
de tweede een meer onmiddellijk gevolg is van de aswenteling der zon, voor- 
loopig gerechtvaardigd. 
In de Tabellen XX en XXI van den aanhang vindt men de gegevens, waar- 
