EVENWIJDIG AAN HET SPIEGELEND OPPERVLAK. 19 
stoppen te verplaatsen in den zijketen brengen en nu tot 0.025 Amp. dalen. Deze 
geheele inrichting werd als bij technische inrichtingen gebruikelijk is op een scha- 
kelbord geplaatst, naast den toestel, in het bereik van den waarnemer en is in 
Fig. 6 afgebeeld. 
Door den sleutel van den commutator, welke op 9 rust en hierom draait 
kan 1 met 2 en te gelijker tijd 6 met 7, of 1 met 3 en 4 met 5 in verbinding 
gebracht worden. De verbinding van 4 met 5 of 6 met 7 bewerken twee ko- 
peren reepen, die aan de buitenzijden tegen een houten stuk zijn bevestigd, dat 
in den middenstand van den sleutel alleen over 5 en 7 reikt. e en f zijn klem- 
men, welke gemakkelijk over de kolen geschoven worden. Bevindt zich de ring 
in den hoofdstroom, dan staan alleen de stoppen bz, d, in den rechter commu- 
tator en is de stroomloop AB e(f) C d, DE 1,2, ring, 3,6, 7,8, Fb, G. Is de 
ring in een nevenketen geplaatst, dan zijn de openingen aj, Cc, € door stoppen 
gesloten en is de hoofdstroom 42 f Cc, Gen de nevenstroom H K La, MN 1,2, 
ring, 3,6, 1,8, F Pc, TB. 
IV. Her ONDERZOEK DER WAARNEMINGSMETHODE. 
19. Verandert we met den magnetiseerenden stroom alleen van teeken, doch blijft 
m daarbij hetzelfde, dan wordt de bepaling der minimum- en nuldraaiingen vrij 
eenvoudig. De nulstanden zijn dan symmetrisch ten opzichte der hoofdvlakken 
d. w. z. het invalsvlak en een vlak loodrecht hierop. Men behoeft de standen 
der nicols niet te kennen, waarbij zij in de hoofdvlakken staan, welke in het 
vervolg de hoofdstanden genoemd zullen worden en bij de minimumdraaiingen 
evenmin den hoek, dien een der nicols met het eene hoofd vlak maakt, doch bepaalt 
de dubbele minimum- en nuldraaiingen door den spiegel eerst in de eene, dan in 
de andere richting equatoriaal te magnetiseeren *. De form. (7) $ 4 en (11) 
S 7 gelden dan voor de berekening van w en m, amplitude en phase der magne- 
tische lichteomponente. 
Ten einde na te gaan of aan deze voorwaarde voldaan is, moeten de hoofd- 
standen der nicols voor den geheel ontmagnetiseerden spiegel bepaald worden. 
Een bewijs, dat de spiegel voldoende ontmagnetiseerd is, ligt hierin, dat zoo 
men bij de ontmagnetisatie met stroomen van afwisselend teeken en afnemende 
* Zie de verg. (3)—(6) in $ 4 en (8)—(9) in $ 7. 
