EVENWIJDIG AAN HET SPIEGELEND OPPERVLAK. 37 
Daar de schaalwaarden van de draaiingen groot 1’ voor beide nicols ongeveer 
1.3 is, blijkt het, dat de gemiddelde te vreezen fout bij gunstige omstandigheden op 
ongeveer E gesteld kan worden *, De fout in de waarden, die ten slotte voor 
de minimumdraaiingen worden opgegeven, nl. de gemiddelden van de uitkomsten 
dier reeksen, mag dus op 10” gesteld worden. Gelijk boven reeds is meegedeeld, 
stemmen alzoo de draaiingen bij positieve en negatieve magnetisatie binnen de 
grenzen der waarnemingsfouten met elkander overeen. De sterkte van den in- 
vallenden lichtbundel oefent een zeer grooten invloed uit op de scherpte der 
waarnemingen, daar bij grootere sterkte de streep in het veld van den nicol 
scherper begrensd is, dus de nauwkeurigheid der instellingen belangrijk toe- 
neemt. Bij niet te zwak invallend licht en juiste stelling, vooral van de nicols 
en de spiegels, kan men niet dan na eenige oefening, wanneer zooals hier de 
nicols door middel van lange, aan hen vastgeklemde armen bewogen worden, 
geheel partij trekken van de nauwkeurigheid, die met behulp van deze streep 
te verkrijgen is. Eerst ontsnapt zij juist door hare groote bewegelijkheid aan 
eene nauwkeurige instelling. 
E. Vergelijking van de uitkomsten verkregen met de methode der nul- en 
die der minimumdraaïingen. 
27. Zoowel uit de nul- als uit de minimumdraaiingen kan de grootte en phase 
van de magnetische lichtcomponente afgeleid worden. Er behoort alzoo nagegaan 
te worden of beide tot dezelfde uitkomsten leiden. Daar de nuldraatingen (S 8) 
bij kleine en groote invalshoeken, de minimumdraaiingen ($ 6) juist voor de 
andere invalshoeken minder scherp zijn waar te nemen, werd voor deze aan- 
sluiting de invalshoek #== 51°22' gekozen. Er is reeds op gewezen, dat het ge- 
bruik eener dwarsspleet noodig was om juiste instellingen bij de minimum- 
draaiingen te verkrijgen. 
Hier volgt evenals bij de minimumdraaiingen de volledige reeks van waar- 
nemingen bij #— 51022’ met den spiegel II. Nu eenmaal is aangetoond, dat 
de amplituden w der magnetische lichteomponente bij positieve en negatieve 
* Rramr geeft aan (dun. de Chim. et de Phys. Sér. 6, T. LO, pg. 208), dat bij de bepaling der 
hoofdstanden langs een indirekten weg afwijkingen van 1’ voorkwamen tusschen verschillende bepa- 
lingen. De hier bereikte nauwkeurigheid is alzoo vrij wat grooter. Zij is echter noodzakelijk om de 
kleine draaiingen van enkele minuten der aequatoriale terugkaatsing eenigszins nauwkeurig aan te 
kunnen geven, wanneer men, zooals hier, niet de dubbele draaiingen door ommagnetiseeren kan 
bepalen. 
