Eed 
EVENWIJDIG AAN HET SPIEGELEND OPPERVLAK. 59 
De theorie van FrrzGERALD * kan eigenlijk slechts op de terugkaatsing door 
doorschijnende middenstoffen worden toegepast. 
In den loop van dit onderzoek is ook getracht eene grootere nauwkeurigheid 
te bereiken door toepassing van de methode der herhaalde terugkaatsingen. Een 
afzonderlijke toestel werd hiervoor gebouwd. Die methode levert slechts onder 
bepaalde emstandigheden voordeel op. Daar ook de toestel, om een groote nauw- 
keurigheid te bereiken, groote wijzigingen had moeten ondergaan, is het onder- 
zoek in deze richting niet verder voortgezet. 
43. De uitkomsten van het onderzoek stellen in staat een nauwkeurige be- 
schrijving te geven van de aequatoriale terugkaatsing, terwijl de vergelijking 
met de theorie een middel aan de hand doet deze in een eenvoudigen vorm in 
te kleeden. Ten einde dit duidelijk in het licht te stellen, volgt hier naast 
elkander een samenstelling van de standvastige grootheden en de betrekkingen 
tusschen deze en de gemeten grootheden, die de gewone en magnetische metaal- 
terugkaatsing geheel bepalen. 
GEWONE METAALTERUGKAATSING. MAGNETISCHE METAALTERUGKAATSING. 
JAMIN's constanten. Constanten der aequatoriale terugkaatsing, 
J = hoofdinvalshoek. magnetisatie 1400 C. G. S., voor geel licht. 
H == hoofdazimut. O=1.5 x10-3T, S— 850, 
Grootheden, die het verschijnsel beschrijven. 
® — phaseverschil der teruggekaatste licht-| t — amplitude der magnetische compo- 
bundels, in en loodrecht op het invals- nente. 
vlak gepolariseerd. 
f = amplitude van den teruggekaatsten licht- | A = phase der magnetische componente. 
bundel, in het invalsvlak gepolariseerd. 
h == amplitude van den teruggekaatsten licht- 
bundel, loodrecht op het invalsvlak ge- 
polariseerd. 
* Philos. Transact. Vol. 171. Het verdient echter opmerking, dat ook de verhouding tusschen de 
amplituden, welke deze theorie levert, en de berekende standvastig is, 
F Deze @ is het gemiddelde van de verhoudingen der berekende en waargenomen amplituden. 
Zie $ 37. Kr is ondersteld, dat bij de berekening van de theoretische waarde der amplitude de faktor 
A wordt weggelaten. S is het gemiddelde verschil tusschen de waargenomen en berekende phasen, 
* 
