EVENWIJDIG AAN HET SPIEGELEND OPPERVLAK. 61 
2) e en @ worden op de volgende wijze uit Z, H en a verkregen, 
\ 2 NN E 
0 \ sin? a sin 2 7 
cl DE Ct AT, ONO 
sin° ad sin 2 T o? 
3) De theorie geeft voor de phase der magnetische lichtcomponente 
Bro 2d Ò—). 
msin(r + @) 
1 + meos(r +) 
m sin (T+ @) m sin (T + @) 
4 El en 
) gò= — 1 + mcos(t + @) EE 
py =1 + m? + 2m eos (tr + ©). 
pi =tg dj + m2 + 2mtg? acos(r + ©). 
OQ, 
Cos X 
M= 
Hier is voor A, de theoretische phase + 7 genomen, omdat het verschil tus- 
schen waarneming en theorie nu iets eenvoudiger is aan te geven. De waar- 
genomen en berekende amplituden zijn dan niet alleen met elkander evenredig, 
maar stemmen ook in teeken overeen, terwijl de waargenomen en berekende 
phasevertragingen steeds denzelfden hoek S verschillen. Vergelijk 8 37. 
44. Geven deze waarnemingen de afhankelijkheid van de amplitude en phase 
der magnetische lichtcomponente van den invalshoek, zoo blijft nog de vrij 
groote dispersie van het verschijnsel, die Rremr het eerst aangaf en welke ik 
bij mijne waarnemingen bevestigd vond, nader te onderzoeken *. Vooral moet 
nagegaan worden, in hoeverre zij uit de dispersie der metaalterugkaatsing ver- 
klaard kan worden. 
Daar de theorie van Prof. LORENTz verder een eenvoudig verband geeft tus- 
schen de amplitude en phase der magnetische lichtcomponente bij polaire en 
aequatoriale terugkaatsing, kan ook dit door waarnemingen op de proef worden 
gesteld. Deze beide punten vormen het onderwerp van een onderzoek, dat 
weldra voltooid zal zijn. 
* De waarnemingen zijn verricht met wit licht. De waargenomen draaiingen en de berekende 
amplituden en phasen der magnetische lichteomponente worden beschouwd te gelden voor geel 
licht. Het onderzoek der dispersie, dat reeds is aangevangen, stelt in staat de juistheid dezer 
onderstelling nader te toetsen. Opmerking verdient, dat de streep in het veld van den analysator, 
welke als instellingskenmerk steeds is gebruikt, nooit eenige kleuring vertoonde. 
