( 70 ) 



merkbare hoeveelheid voorhanden zijn, een besluit, waartoe ook 

 reeds dibbits wegens de spectra dezer vlammen gekomen is. * 

 Is hierdoor nu ook bewezen, dat de zwavelkoolstof in de vlam 

 vóór de verbranding geen splitsing in koolstof en zwavel on- 

 dergaat? Nog niet ten volle; want het zou kunnen wezen, 

 dat het onderscheid tusschen de zwavelkoolstof en de koolwa- 

 terstoffen hierin moest gezocht worden, dat de eerste stof bij 

 haar splitsing zuivere koolstof oplevert, terwijl bij de koolwa- 

 terstoffen de ontstaande kool misschien nog eenigszins water- 

 stof houdend is ; en nu zou het mogelijk wezen, dat deze water- 

 stofhoudende kool zich iets minder gemakkelijk met de zuurstof 

 verbindt en daardoor iets langer in de vlam als zoodanig blijft 

 voortbestaan dan de zuivere koolstof. Een slechts zeer weinig 

 grootere affiniteit van de zuivere koolstof tot de zuurstof dan 

 van de waterstof bevattende kool zou van het verschil tusschen 

 de zwavelkoolstof- en koolwaterstofvlammen reeds rekenschap 

 kunnen geven. Misschien echter is nog waarschijnlijker het 

 vermoeden door dibbits ter aangehaalder plaatse omtrent het 

 verbrandingsproces der zwavelkoolstof geopperd, dat in de vlam 

 eerst de zwavel dezer stof vervangen wordt door zuurstof, zoo- 

 dat koolzuur ontstaat, en eerst daarna de vrijgeworden zwavel 

 verbrandt tot zwaveligzuur. 



Tot nog toe hebben wij geen enkele vlam gevonden behalve 

 de koolwaterstof vlam, die terugkaatsing vertoonde. Zoekende 

 naar vlammen, waarvoor het niet onwaarschijnlijk was, dat bij 

 haar terugkaatsend vermogen zou gevonden worden, viel mijn 

 aandacht op die van de arsenik- en antimoonwaterstof in lucht. 

 Bij deze stoffen hebben wij toch in de vlam een soortgelijke 

 ontleding als bij de koolwaterstoffen; de arsenikwaterstof ont- 

 leedt zich in arsenik en waterstof, de antimoonwaterstof in 

 antimonium en waterstof Op de arsenikwaterstof had ik echter 

 niet veel hoop. Wegens de lage temperatuur, waarbij de arsenik 

 en zijn verbrandingsprodukt het arsenigzuur zich reeds vervluch- 

 tigen, frankland geeft daarvoor de temperaturen aan van 180° 

 en 218°, was het niet waarschijnlijk, dat deze stoffen zich in de 



*) dibbits, 1. c. SS. 542 n. ^43. 





