( 71 ) 



vlam in vasten toestand zouden bevinden. Bij de antimoonwa- 

 terstof was dit eerder te verwachten, daar het antimonium een 

 veel hoogere temperatuur ter vervluchtiging behoeft. Mijne ver- 

 wachting werd door de waarneming volkomen bevestigd. 



De arsenik- en antimoonwaterstof werden verkregen door in 

 een toestel met zwavelzuur en zink, waardoor waterstof rijke- 

 lijk ontwikkeld werd, vrij groote hoeveelheden te brengen van 

 hetzij arsenigzuur hetzij tartras kalico-stibicus. De arsenik- 

 waterstof werd in sommige gevallen doch niet altijd, voordat 

 zij ontstoken werd, nog geleid door buizen met natronkalk en 

 chloorcalcium, om het gas te zuiveren. Bij de antimoonwater- 

 stof kon deze zuivering natuurlijk niet geschieden, omdat daar- 

 door deze stof ontleed zou worden. Alvorens de arsenik- of 

 antimonium-houdende stof in den toestel te brengen werd al- 

 tijd de vlam der zich ontwikkelende waterstof op haar terug- 

 kaatsend vermogen onderzocht. Eerst wanneer deze geenerlei 

 terugkaatsing vertoonde, werd het arsenigzuur of de braakwijn- 

 steen toegevoegd. Deze voorzorg was zeer noodig; want ook 

 de waterstofvlam vertoonde dikwijls in het inwendige een zwak 

 terugkaatsende kern, en was die aanwezig, dan zag men haar 

 later ook in de arsenik waterstofvlam. Ontbrak deze echter in 

 de eerste vlam, dan was zij ook niet voorhanden in de laatste; 

 hoe sterk deze ook door arsenik gekleurd mocht zijn, nooit zag 

 men bij haar dan eenige terugkaatsing. Was die zwak terug- 

 kaatsende kern voorhanden, dan vertoonde zich de niet ontsto- 

 ken uitstroomende waterstof of arsenik waterstof als een nevel, 

 welke zeker door mechanisch medevoerde kleine deeltjes veroor- 

 zaakt werd. Deze nevels, die zich echter niet altijd vertoonden, 

 waren moeielijk weg te nemen ; door het gas door water te 

 voeren kon ik ze niet doen verdwijnen, wel echter door het te 

 leiden door buisjes met watten gevuld. Dit laatste middel 

 werd daarom altijd aangewend. 



Zooals gezegd arsenikwaterstof vertoonde nooit terugkaatsing, 

 antimoonwaterstof daarentegen wel. De vlam dezer laatste stof 

 vertoonde een kern, die het zonnelicht sterk terugkaatste en 

 het daarbij grootendeels zoo niet volkomen op de gewone wijze 

 polariseerde. In het inwendige van de sterk gekleurde vlam 

 * zag men dan van de basis gewoonlijk twee zeer schitterende 



