( 75) 



als soret om andere redenen doet, aan te nemen, dat het voor- 

 komen van gloeiende vaste kooldeeltjes in een vlam beperkt is 

 tot een uiterst dunnen mantel, die de vlam omhult, of door 

 te veronderstellen, dat de ruimte door de kooldeeltjes ingeno- 

 men, waarvan men uit de volkomen polarisatie van het door 

 hen teruggekaatste licht weet, dat zij een uiterst geringe grootte 

 bezitten, zeer klein zijn ten opzichte van de ruimten, die de 

 kooldeeltjes van elkander scheiden Ter verklaring der groote 

 doorschijnendheid komt het mij daarom geheel onnoodig voor, 

 met hirn aan te nemen, dat de kooldeeltjes bij hooge tempe- 

 raturen hun absorbeerend vermogen geheel zouden verliezen, 

 een veronderstelling, die, zooals soret terecht opmerkt, ook 

 hierom weinig waarschijnlijk is, omdat zij in strijd zou zijn 

 met het beginsel van de evenredigheid van het absorbeerend 

 en uitstralend vermogen der stoffen. 



Wat ten laatste het volkomen ontbreken van polarisatie bij 

 het licht der vlam betreft, dit is volstrekt niet, zooals hirn 

 meent, met een voorhanden zijn van terugkaatsend vermogen 

 bij de kooldeeltjes in de vlam in strijd. De kooldeeltjes gele- 

 gen op een kleine vlakte-uitgebreidheid van het oppervlak der 

 vlam kaatsen wel is waar licht terug van andere kooldeeltjes, 

 maar die zijn in allerlei richtingen om de terugkaatsende deel- 

 tjes gelegen. Dat licht had dus vóór de terugkaatsing allerlei 

 richtingen, en er is daarom geen reden, waarom het na de 

 terugkaatsing eerder in het eene dan in het andere vlak zou 

 gepolariseerd zijn. Het ontbreken van terugkaatsend vermogen 

 wordt dus volstrekt niet gevorderd ter verklaring van het 

 ontbreken van polarisatie bij het licht der vlam ; het wezenlijk 

 bestaan van dat terugkaatsend vermogen kan dan ook na de 

 proeven van soret en van mij niet meer betwijfeld worden. 



