( 93 ) 



zeer veel op de onrijpe perithecia van Ascospora cruenta gelij- 

 ken, en dat de bladeren, waarop zij woekeren, aan Convallaria 

 majalis, eene aan de voedsterplant van laatstgenoemden fungus 

 zeer na verwante plantensoort, behooren, mag er toe bijgedra- 

 gen hebben, dat beide parasieten onder één geslachtsnaam werden 

 saamgevat. Daar de door euckel in zijne Fungi Rhenani uit- 

 gegeven exemplaren niet alleen met alle beschrijvingen, maar 

 tevens met de in het licht gegeven exemplaren van andere 

 verzamelingen of uit andere landen overeenstemmen, is het 

 billijk aan te nemen, dat hij zich in zijne bepaling niet ver- 

 giste en het volste recht had, zijne voorwerpen met den hun 

 geschonken naam te betitelen. 



Alvorens van Ascospora brunneola af te stappen, zij nog 

 even vermeld, dat er, als men hare perithecia in water fijnwrijft, 

 uit het kleurlooze pseudoparenchym druppelvormige lichaampjes 

 voor den dag komen, die, bij een oppervlakkig onderzoek, voor 

 sporen zouden kunnen gehouden worden. 



3. Ascospora Pisi euck., werd door Mad. libeut in hare 

 Er-siccata (n°. 12), en, in navolging daarvan, ook door euckel, 

 in zijne Fungi Rhenani (n n . 487), Ascochyta Pisi geheeten, 

 later echter, in de Symbolae (blz. 94), naar het geslacht As- 

 cospora overgebracht. Yoegen wij er bij, dat zij door desma- 

 zièues (Cr. de Fr. P s., Ed. I, n°. 1336; a°. 1843) en 

 kickx {Cr. des VI, 1, p. 424; a°. 1867) als Septoria Legu- 

 minum werd opgeteekend, doch bij berkeley (Outl. p. 320; 

 a°. 1860) en cooke (Brit. Fungi p. 455; a°. 1871) haar oor- 

 spronkelijken titel van Ascochyta bleef behouden. 



Men vindt dezen fungus op de peulen der Erwt, waar hij 

 lichtbruine, eenigszins holle vlekken vormt, welke door een 

 donkeren rand van de omgeving gescheiden zijn en boven 

 welke de perithecia uitsteken. Indien wij dit woord (pe/ithecia) 

 gebruiken, begaan wij eigenlijk eene fout, daar nl , op eene 

 loodrechte doorsnede, wel eene ruimte gezien wordt, die de 

 sporen bevat, doch geen lichaam, 't welk, door het bezit van 

 een eigen wand, tegen het omgevend parenchym duidelijk af- 

 steekt. De myceliumdraden loopen door de parenchymcellen 

 heen, totdat zij eene luchtholte onder een huidmondje bereikt 

 hebben, en beginnen daar de sporen, door afsnoering, te vor- 



