( 107 ) 



geheel niet, en wat riess daarvoor heeft aangezien, kunnen niet 

 anders als de geelachtige, naar buiten puilende mondingen der 

 bijkans rijpe perithecia geweest zijn. Door de uitzetting dezer 

 laatsten, ontstaat er in de opperhuid, die ze overspant, en in 

 hun eigen wand, eindelijk eene kleine opening, door welke de 

 afgesnoerde cellen naar buiten worden gedreven. 



Deze cellen nu, eveneens van kleine ruwigheden voorzien, 

 zijn evenmin asci als die van Ascospora Scolopendrii, maar sty- 

 losporen. Zij zijn niet wit en eirond (riess), maar kleurloos 

 en oingekeerd-eirond, daar zij, zoo hare beide polen niet even 

 breed zijn, met de smalste aan het sterigma vastzitten. 



In mijn hierboven aangehaald opstel (Bot. Zeit. 1875. no. 36), 

 werden de zooeven medegedeelde ervaringen eveneens wereld- 

 kundig gemaakt, en kwam ik tot hetzelfde besluit als ten op- 

 zichte van Ascospora Scolopendrii, nl. dat men den fungus op 

 het blad van Prunus Padus voortaan of als een Aecidium, of 

 als een Endophyllum zoude te beschouwen hebben. Yolgens 

 magnus echter, is het waarschijnlijker, dat hij den Urcdo-Yorm 

 van Melampsora areolala, thans door magnus Thekospora areo- 

 lata geheeten, uitmaakt. In elk geval echter, is het ook hier 

 weder aan geene bedenking onderhevig, dat Ascospora pulveru- 

 lenta ten onrechte met dien geslachtsnaam bestempeld werd, 

 en onder de Uredineeën te huis behoort. 



In rabenhorst's Fungi Europaei werd, onder no. 1939, in 

 1875 eene Ascospora microscopica n. sp. uitgegeven door g. 

 ton niessl, en wel met het volgende bijschrift : //Epiphylla. Peri- 

 thecia disseminata, hinc inde gregaria, minutissima, subglobosa, 

 atra, nitida, ascis oblique ovoideis vel oblongis stipite brevi 

 20 mk. lgs., 8 — 10 lts., sporidiis subcylindraceis, rectis, utrin- 

 que obtusis, 4-guttulatis, hyalinis 12—14 lgs., 2 — 3 lts. In 

 foliis semiputridis Hubi fruticosi pr. Voitsberg Stiriae, Augusto." 



Mijn vermoeden, dat ook hier weder eene vergissing had 

 plaats gehad, werd volkomen bevestigd. Ik trof nl. op de 

 onderzochte bladen tweeërlei perithecia aan, waarvan sommige 

 met ware asci, waarbinnen 8 tweecellige kleurlooze sporen met 

 ongelijke helften, beiden zeer sterk gelijkend op die van het 



