t 117 ; 



daarop meer dan eens, en was dan ook in de gelegenheid, hem 

 te onderzoeken en de ondervinding op te doen, dat zoowel de 

 kortere beschrijving van fries als de langere van corda vol- 

 komen op mijne exemplaren toepasselijk waren. 



Evenmin als andere auteurs in hun vaderland, trof ik ooit in 

 Nederland een exemplaar van den fungus in rijpen, d. i. met 

 sporen gevulden toestand aan. Standvastig bestond elk perithe- 

 cium uit een pseudoparenchyin van veelhoekige cellen, maar die, 

 hoe meer naar buiten, des te grooter, vaster en bruiner, hoe 

 meer naar binnen daarentegen, des te kleiner, teederder en 

 kleurloozer werden, zonder dat ergens eene scherpe grens tus- 

 schen de beide lagen te vinden was. Een inhoud van eene 

 fijnkorrelige stof werd alleen in de meer naar binnen gelegen, 

 niet in de allerbuitenste cellen aangetroffen. Opmerkenswaar- 

 dig kwam het mij voor, dat de kleurlooze cellen, zoo lang zij 

 slechts met alcohol in aanraking waren, den gewonen paren- 

 chymatischen bouw bleven vertoonen, doch, bij de toevoeging 

 van water of verdund glycerine, begonnen te zwellen en zoodanige 

 veranderingen ondergingen, als bij weefsels, welker celwanden 

 geheel of gedeeltelijk in bassorine zijn omgezet, gewoonlijk 

 worden aangetroffen. Waren nu, door de eene of andere om- 

 standigheid, b. v. door te sterke drukking en de gelijktijdige 

 toevoeging van veel water, sommige centrale cellen weggespoeld, 

 dan ontdekte ik, evenals corda, eene centrale holte, zonder 

 dat ik daaruit echter, zooals hij, het besluit meende te mogen 

 trekken, dat het onderwerpelijke perithecium ware sporen ge- 

 vormd, doch ze ook weder verloren had. Inderdaad konde er, 

 bij de talrijke dunne doorsneden, die ik onderzocht, nooit van 

 spore-vorming sprake zijn. Nergens vond ik ook slechts den 

 schijn van eene in radiale richting naar 't midden convergee- 

 rende rangschikking van samenstellende elementen, nergens 

 sterigmata of basidiën, nergens een hymenium, nergens eene, 

 zij het ook nog zoo kleine, in den beginne reeds aanwezige 

 holte; maar altijd een gesloten geheel van polyedrische cellen, 

 't welk het meest geleek op dat, wat men bij sclerotia pleegt 

 aan te treffen. 



Verspreide perithecia wisselden bij mijne exemplaren, evenals 

 bij die van corda, soms af met andere, die, dichter bij elkan- 



