( 210 ) 



//Tn October IS59 verzoclit mijn naar Oost-Indië vertrekkende 

 schoonzoon mij, om verder te willen zorg dragen voor een 

 //hagedisje," dat hij, in Mei van dat jaar, op eene wandeling- 

 in de omstreken van Delft, half verscholen in een' bolster van 

 eene wilde kastanje, gevonden en sedert verpleegd had. Hij 

 bewaarde het in een gewoon vischglas, voor de helft met aarde 

 en zand gevuld en hield het met aardwormen in 't leven. Tn 

 dat glas heb ik het altijd gelaten, alleen op den duur zorgende, 

 somtijds de aarde te ververschen, waarop ik eene kleine gras- 

 zode had ge]egd, die ik in den zomer van tijd tot tijd, om het 

 gras frisch te houden, met eenige druppels water besprenkelde. 

 Bij deze gelegenheid, of als ik de hagedis uit het glas nam, 

 dat zij al spoedig gewillig toeliet, om haar even op de tafel 

 of in den tuin op den grond te zetten, liep zij, die in hare 

 cel anders langzaam en bedaard was in hare bewegingen, meestal 

 heel vlug weg, en moest ik goed oppassen, er bij te zijn, om 

 haar weer op te vangen. Eens slechts heeft zij hare gevange- 

 nis weten te ontvluchten, doch is toen, na lang zoeken, terug- 

 gevonden in de kolk van een' niet gebruikten schoorsteen. Ik 

 voerde haar, zoo lang ze maar eenigszins, des winters zelfs uit 

 broeikasten of bloempotten, te verkrijgen waren, met niets an- 

 ders dan kleine pieren. Die nam zij echter alleen als zij spring- 

 levend waren. In een deel van den winter bleef zij, soms ver- 

 scheidene weken, — hoogstens zes, — zonder voedsel, want 

 hoe dikwijls ik ook getracht heb, haar, bij gebrek aan wormen, 

 indekten of stukjes vleesch te geven, die heeft zij nooit willen 

 eten. Dan bleef zij zich ook, korteren of langeren tijd, schuil 

 houden in de aarde, vooral als het hard vroor, eens in een' 

 kouden winter, ruim anderhalve maand, doch anders kwam zij, 

 ook in het late najaar en vroege voorjaar, meest altijd uit den 

 grond of het gras te voorschijn, wanneer ik de aarde met eene 

 breipen omroerde, of aan het glas schudde, of ook als ik dit dicht 

 bij het lamplicht zette. Bij het besprenkelen van het gras heb 

 ik. haar nooit zien drinken, en ofschoon ik haar dikwijls de 

 tong zag uitsteken en bewegen, heb ik niet kunnen hooren, dat 

 zij ecnig geluid maakte. Wel geloof ik, dat zij mij hoorde, 

 als ik tegen haar sprak, daar zij dan den kop bewoog en mij 

 scheen aan te zien. Groeijen deed zij volstrekt niet ; zij is 



