(211 ) 



niets grooter geworden, dan toen ik haar kreeg. Ook in vorm 

 en kleur heb ik geene de minste verandering kunnen bespeu- 

 ren. Alleen tegen den tijd van het vervellen zag zij er don- 

 kerder uit, maar daarna was de groenbruine kleur van den 

 rug en het geel van den buik veel helderder. Dit afleggen 

 van het vel geschiedde vrij geregeld een paar malen in het jaar, 

 nooit meer. Slechts eens heb ik het goed kunnen zien; zij 

 had toen een bruin-zwart ringetje van den kop af over den 

 hals opgerold, en juist als iemand, die met moeite zijne armen 

 uit de jasmouwen trekt, zoo ging zij met de voorpootjes er uit 

 en daarna rolde het vel langzaam verder naar achteren op, tot 

 de achterpooten er één voor één werden uitgetrokken. Hoe 

 het van den staart gleed en waar het huidje, dat ik bewaren 

 wilde, gebleven is, weet ik niet; toen ik even uit de kamer 

 werd geroepen en na eenige minuten terugkwam, was het ver- 

 vellen geheel gedaan, maar het japonnetje nergens te vinden. 

 Het had in 't geheel ruim twee uren geduurd. In het voorjaar 

 van 1875 begon zij weer te vervellen, doch dit vorderde niet. 

 Het ging ook ongeregeld, nu hier, dan daar. Overal bleven 

 zwarte, opgedroogde velletjes om en aan het lijf, den hals en 

 de poten zitten, vooral ook achter aan den staart, waarvan toen, 

 met zulk een huid ringetje, zelfs een stukje afviel. Zij wilde, 

 of kon, ook geen voedsel meer nemen, en als ik haar een wormpje 

 voorhield, hapte zij gedurig mis, of kon het niet inslikken. 

 Die toestand duurde tot in October van dat iaar en werd het 

 diertje hoe langer zoo magerder, en toen, uit vrees, dat het 

 zich anders, als gewoonlijk tegen den kouden tijd, meer en 

 meer in de aarde verschuilen en daar vergaan zoude, in bran- 

 dewijn verdronken, om het voor mijn schoonzoon te kunnen 

 bewaren. 11 



Kort hierop ontving ik het bedoelde //hagedisje, 11 om liet 

 //op te zetten" en te determineeren. Het bleek mij eerst 

 toen, — want ik had het te voren wel meermalen, passim, 

 gezien, half in de aarde of tusschen het gras, maar het nooit 

 zelf in handen gehad, — dat het geene hagedis *) was ! Het 

 behoorde niet eens tot de, op het land levende, Lacertinae, 



*) Intnsschen wordt het toch ia de volksspraak meermalen mei den naam van 

 Water-hagedis" bestempeld. 



14* 



