( 142 ) 



Allengs echter beginnen de elementen van den hout- en bast- 

 rtng de wanden te verdikken, worden steviger en bieden meer 

 weerstand aan het merg, dat ze tracht uit te rekken. Dit 

 laatste nu wordt hierdoor in zijn lengtegroei tegengehouden en 

 door de verminderde elasticiteit der verhoute weefsels als het 

 ware blijvend samengeperst, zoodat ten laatste de groei van 

 hout en bast, en niet die van het merg, de mate van verlenging 

 van het internodium bepaalt. 



Nu blijven de geetioleerde stengels hun leven lang in de 

 genoemde eerste periode van groei, de elementen van den fibro- 

 varaalstreng verdikken hunne wanden niet of niet noemens- 

 waard, en behouden dus ook op later leeftijd eene groote mate 

 van elasticiteit. Het merg daarentegen, dat, in tegenstelling 

 met de overige weefsels, in het duister voortdurend blijft groeien, 

 zoo het slechts vocht genoeg ontvangt, verlengt zich aanhou- 

 dend en rekt de overige deelen uit, welke hierdoor voortdu- 

 rend passief verlengd worden. Op deze wijze ontstaat, volgens 

 kraus, de bovenmatige verlenging van den stengel in het 

 duister, omdat nu het merg de definitieve grootte van het 

 internodium bepaalt, en dit merg niet alleen zoo lang wordt 

 als het geisoleerd zijnde kan worden, maar door rijker opne- 

 ming van water zelfs nog grooter lengte bereikt, 



Deze voorstelling van kraus is, wat den stengel betreft, 

 door latere onderzoekers noch bestreden, noch bevestigd, zoover 

 mij bekend is. Alleenlijk heeft ludwig koch, *) ten einde de 

 oorzaken van het gaan liggen van het graan te leeren kennen, 

 de veranderingen van groeiende roggestengels bij gedeeltelijke 

 onttrekking van licht nagegaan, en zich aansluitende aan de 

 onderzoekingen van kraus, daarmede overeenkomstige uitkom- 

 sten verkregen t). 



*) Abnorme Aenderungen wachsender Pflanzenorgane durch Beschattung. 

 Mit 4 litt. Taf. Berlin. Verslag van wieoandt en hempel. 



t) Hij geeft zeer duidelijke afbeeldingen van het verschil in dikte der celwan- 

 den, bij liggeud en krachtig opataand graan, en bewijst, dat het in den landbouw 

 200 gevreesde gaan liggen van het koren niet een gevolg is, zoo als meo tot 

 dusverre meende, van gebrek aan kiezelzuur in de halmen, maar van te weinig 

 licht onder aan den halm, veroorzaakt door te dichten stand, zoodat voornamelijk 

 het onderste deel van het tweede internodium buigt of doorbreekt, dewijl het te 

 zwak is, om den bovenlast te dragen. 



