( 143 ) 



Wat de bladen daarentegen betreft, zoo heeft batalin [Bot, 

 Zeit. XXIX N°. 40, 6 Oct. 187]) de bovengenoemde voor- 

 stelling bestreden. 



Vooreerst reeds acht hij het niet ten gunste der theorie van 

 kraus (volgens welke geetioleerde bladen niet kannen groeien, 

 omdat zij niet in staat zijn op de plaats zelve voedsel te assi- 

 mileeren, in verband waarmede kraus dan ook nimmer zetmeel 

 aantrof in geetioleerde bladen), dat zoovele cotyledonen in het 

 duister in het minst niet groeien, en te gronde gaan, niette- 

 genstaande zij, om zoo te zeggen, tot berstens gevuld zijn met 

 zetmeel. Kraus heeft dit bezwaar zelf gevoeld en daarom 

 ondersteld, dat in die gevallen zetmeel niet in cellulose om- 

 gezet kan worden zonder invloed van het licht. Doch zoo 

 men dit aanneemt, is het bezwaar slechts verplaatst, want nu 

 moet er rekenschap gegeven worden van de reden, waarom in 

 die gevallen de vorming van cellulose uit aanwezig zetmeel ver- 

 hinderd wordt, welke toch ia zoovele andere gevallen (b. v. bij 

 de ontwikkeling der bollen en knollen, enz.) wel degelijk in het 

 duister plaats heeft. 



Grooter bezwaar intusschen is er, volgens batalin, wanneer 

 men let op de veranderingen, welke bladen van Graminëen en 

 andere monocotylen in het duister ondervinden. Deze worden, 

 gelijk bekend is, onder deze omstandigheden aanzienlijk langer 

 dan gewoonlijk, terwijl de breedte somwijlen dezelfde blijft, 

 maar meestal geringer is dan bij in het licht groeiende bladen. 

 Hier zou dus het vermogen om cellulose te vormen in de eene 

 richting aanwezig zijn en in eene daarop loodrechte richting niet, 

 hetgeen men toch wel niet kan aannemen. 



Ook strijdt met de gegeven verklaring, dat geetioleerde kiem- 

 planten in het algemeen eene grootere hoeveelheid cellulose be- 

 vatten dan normale van gelijken ouderdom. 



Batalin heeft daarom gezocht naar eene andere oorzaak der 

 genoemde verschijnselen, en hij komt tot het besluit, dat de 

 meeste bladen niet in het duister groeien, omdat onder die om- 

 standigheden geen celdeelingen plaats hebben. De grootte van 

 het blad is namelijk evenredig aan het aantal cellen, en het 

 blad groeit juist zooveel, als het nieuwe cellen voortbrengt. Ba- 

 talin tracht deze stelling aldus te bewijzen : De celdeelingen 



VERSL. EN MEDED. AFD NATUUKK. 2<le REEKS. DEEL XI, 10 



