( 144 ) 



hebben, zoonis bekend is, het best plaats in zwak licht, dat nog 

 niet voldoende is, om chlorophyll te vormen en de assimilatie 

 te doen plaats hebben. Daarom plaatste hij van in het duis- 

 ter ontwikkelde kiemplantjes eenige gedurende korten tijd 

 (J \ a 3 uren) in zeer zwak diffuus licht, terwijl hij een ander 

 deel in het donker liet. Bij het eerstgenoemde gedeelte groei- 

 den nu de kiemplantjes regelmatig voort tot de cotyledonen 

 afvielen ; de lamina der blaadjes werd 4 tot 7 maal, ja zelfs 

 soms 12 maal grooter dan die der in het donker vertoevende, 

 niettegenstaande die blaadjes geheel geel bleven (overeenkomende 

 met //jaune" der kleurenschaal van chevreuil), zoodat er geen 

 chlorophyll gevormd was, en alleen celvermenigvuldiging moge- 

 lijk was geweest. 



Batalin besluit hieruit, dat het chlorophyll geen rol speelt 

 bij de ontwikkeling der bladen, dat zij groeien kunnen ten 

 koste der in het zaad weggelegde voedingsstoffen, en dat eigen 

 assimilatie eerst noodig wordt, wanneer die voedingsstoffen ver- 

 bruikt zijn; dat echter in het duister de bladen niet voort- 

 groeien, omdat de cellen zich niet deel en kunnen, welke deeling 

 reeds plaats heeft in licht van zoo geringe intensiteit, dat de 

 vorming van chlorophyll, en althans die van zetmeel, daarbij 

 niet geschieden kan. 



Het ontstaan van smalle en lange geëtioleerde bladen bij in 

 het duister groeiende Graminëen laat zich, meent batalin, ook 

 volgens deze voorstelling verklaren. Wat hij daarvan mededeelt 

 (het voorkomen van biscuitvormige cellen in het palissaden- 

 parenchym, welke in de groene bladen gedeeld, in de geëtio- 

 leerde niet gedeeld zouden zijn) schijnt mij echter niet overtuigend. 



In strijd met deze voorstelling heeft prantl onlangs {Ar- 

 beiten der botan. Instituts zu Würzburg, Heft ITT, p. 384) 

 door directe metingen aangetoond, dat bij de ontwikkeling van 

 het blad in volslagen duisternis wel degelijk een aantal celdeelin- 

 gen plaats hebben. Het getal cellen toch in de breedte van het 

 eerste kiemblad van Phaseolus gelegen, bedroeg in het onge- 

 kiemde zaad 313, bij de geëtioleerde plant 1375 a 2571, bij 

 de normale, groene plant 14:29 a 2273. 



Is dus de voorstelling van kraus niet boven bedenking ver- 

 heven, ook die van batalin kan niet in alle opzichten den 



