( 148 ) 



Bij de planten, welke ik aan de proef onderworpen heb, zag 

 ik deze witte scheuten zich ontwikkelen tot eene lengte van 

 15 a 18 centim. met gemiddeld vier internodia, waarvan het 

 onderste steeds het langste was. Op de knoopen vormden zich 

 kleine, licht gele blaadjes, niet meer dan hoogstens £ a 3 mil- 

 limeters lang. Deze scheuten ontstonden het eerst boven aan 

 de takken der plant. Later, naarmate de eerstgevormde be- 

 gonnen aftesterven (hetgeen bij eiken scheut plaats had van 

 onder naar boven, en door indroogen en bruin worden van het 

 afstervende zichtbaar werd), ontwikkelden zich achtereenvolgens 

 nieuwe loten lager aan de plant of dichter aan de hoofdas, tot 

 dat ten laatste, nadat al het reservevoedsel was opgeteerd, de 

 geheele plant te gronde ging. 



Bij vergelijking nu van den anatomischen bouw van den 

 groenen en den geëtioleerden tak van gelijken leeftijd, vindt men 

 belangrijke verschillen. De groene tak bezit fop de dwarse 

 doorsnede gezien) 1°. eene epidermis, 2°. een tchorsparenchym 

 van d a 7 cellenrijen in radiale richting, van welke cellen de 

 buitenste rij in vorm en grootte veel gelijkt op de opperhuid- 

 cellen, terwijl de meer inwendig gelegene allengs grooter wor- 

 den en slingerende wanden vertoonen. Hierop volgen de fibro- 

 vasaalstrengen, tot een geheel gesloten kring vereenigd, met 

 nauw merkbare mergstralen. Uitwendig sluiten de vaatbun- 

 dels aan het schorsparenchym door eene enkele, herhaaldelijk 

 afgebroken rij van weinig verdikte bastvezelen, waarbinnen 

 kleincellig, dunwandig parenchym en ter nauwernood herken- 

 bare zeef vaten. Het houtlichaam, door eene zeer geringe cam- 

 biuinlaag omgeven, bestaat uit radiale rijen van vaten en uit 

 tamelijk verdikte houtcellen, J2 a 15 in aantal in cle rijen 

 waar de vaten ontbreken. De geheele fibrovasaal streng is in 

 radiale richting ongeveer van gelijke breedte als het schorsparen- 

 chym. Eindelijk, het merg vormt een centralen cylinder 

 van 10 a 14 cellen in de middellijn der dwarse snede, welke 

 cellen naar het centrum allengs grooter worden, zoodat de bin- 

 nenste de aan den vaatbundel grenzende buitenste mergcellen 

 ruim drie malen in middellijn overtreffen. 



Belangrijk hiervan verschillend is nu de structuur van den 

 in het duister gegroeiden, even ouden tak. Deze is dikker op 



