( 150 ) 



weefsel ziet men enkele rijen van vrij ruime parenchynicellen> 

 afgewisseld met grootendeels reeds saamgevallen zeefvaten en 

 daartusschen hier en daar een enkel zeer wijd kanaal, vermoe- 

 delijk met afgescheiden stoffen gevuld. De houtring bestaat uit 

 15 a 20 radiale rijen van op de dwarssnede vierkante, tamelijk 

 verdikte houtcellen met in sommige reeksen eenige luchtvaten 

 in enkele rij, nabij het merg geplaatst; de houtcellenrijen wor- 

 den gescheiden door mergstralen ééne cellenrij breed, en weinig 

 in voorkomen van de houtcellen verschillende op de dwarse snede. 



De overgang van den meigkoker in het merg wordt gevormd 

 door een aantal kleine, onregelmatig geplaatste cellen met sterk 

 verdikte wanden die samengevloeid zijn, zoodat het geheel het 

 voorkomen heeft van steenachtig collenchym. De mergcellen 

 zelve, naar het centrum in grootte toenemende, hebben weinig 

 verdikte, ter nauwernood gestippelde wanden. 



Geheel anders daarentegen is het voorkomen van den geëtio- 

 leerden tak (zie fig. 6). Ook hier is ter zelfder plaatse (nam. 

 onmiddellijk onder de enkele bastvezelen) de kurkvorming be- 

 gonnen en dientengevolge de primaire schors met de epidermis 

 verkurkt en bruin, welke beide hier nog grootendeels aanwezig 

 zijn. De kurklaag zelve bestaat slechts uit 4 a 6 rijen cellen 

 (ook, hoewel minder duidelijk dan bij den in het licht ge- 

 groeiden tak, afwisselend cubisch en tafelvormig) en gaat al- 

 lengs over in het dunwandig gebleven phloëm, dat niet meer 

 dan een paar cellenrijen dik en soms bijna niet te onderscheiden 

 is van het cambium, waaruit het ontsproot. De houtring, gering 

 in radiale dikte, bevat niet meer dan 6 a 7 cellenrijen en een 

 zeer klein aantal vaten, behalve die, welke den mergkoker uit- 

 maken. De houtcellen zelve zijn wijder dan bij den normalen tak, 

 hare wanden echter minder verdikt, hoewel even sterk lichtbrekend . 

 Binnen den mergkoker vindt men eenige ce.Uen, die door tus- 

 schenwanden in een aantal kleinere verdeeld schijnen; duidelijk 

 een eerste aanleg tot het bovengenoemde weefsel in het over- 

 eenkomstige deel van den normalen tak, waar echter de wand- 

 verdikking is achterwege gebleven. Eindelijk, het merg bestaat 

 uit cellen, even groot in aantal als bij den in het licht ge- 

 groeiden tak (nam. 10—14 op ééne middellijn), en evenzoo naar 

 het centrum in grootte toenemende, maar de absolute breedte 



