( 151 ) 



der geëtioleerde cellen is veel aanzienlijker en hare wanden zijn 

 nog minder verdikt, terwijl daarentegen de absolute lengte der 

 cellen in beide gevallen even groot is. 



De gemiddelde uitkomsten der metingen bij deze takken zijn 

 de volgende: 



Radiale dikte van: bij den bij den 



normalen tak. geètioleerden tak. 



de doode 5 verkurkte door kurk afge- 



snoerde schorslaag 22 24 



de kurklaag 38 15 



phloëm . . 20 6 



xylem 40 22 



weefsel tusschen inergkoker en merg. 16 11 



geheele dikte van het merg. ... 70 126 



alles uitgedrukt in verdeelingen van den oculair-micrometer. 



Uit deze cijfers, zoowel als uit de figuren 3 en 4, blijkt al- 

 zoo ten duidelijkste, welke belangrijke wijzigingen de afwezig- 

 heid van licht op de verschillende deelen van den Fuchsia- tak 

 teweeg kan brengen Ontegenzeggelijk verkrijgt het merg hier 

 in het duister eene bovenmatige ontwikkeling ; maar uit de ver- 

 gelijking van de metingen van den jongeren en den ouderen tak 

 schijnt te blijken, dat bij den geètioleerden de mergce'len eerst 

 meer verlengd worden dan bij den normalen tak, daarna echter 

 hoofdzakelijk in radiale dwarse richting uitgroeien (vermoedelijk 

 omdat dan de verdikking der houtelementen reeds te veel weer- 

 stand aanbiedt), zoodat ten laatste het merg bij den geètioleer- 

 den tak bestaat uit een grooter aantal cellen in de richting der 

 as, welke cellen niet langer, maar veel breeder zijn dan de nor- 

 maal ontwikkelde. 



Een ander voorbeeld levert ons Impatiens tricornis. Van 

 deze species heb ik jonge kiemplantjes onderzocht, die buiten 

 in de open lucht, en andere even oude, welke onder eene 

 SACHs'sche klok met bichromas kalicus gegroeid waren. De 

 laatsten hadden minder licht en wel uitsluitend dat van de minst 

 breekbare helft van het spectrum ontvangen. Hoewel de jonge 

 blaadjes ook hier nog groen waren, vertoonden zich de afwij- 



