( 162 ) 



sels? Ik kan dus de verklaring van kraus niet aannemen, al 

 weet ik ook geen betere daarvoor in de plaats te geven. 



Met de beschreven afwijking in anatomischen bouw gaat in 

 vele gevallen gepaard eene buitengewone lengte van den geëtio- 

 leerden stengel. Waarvan is nu deze het gevolg ? Kraus heeft 

 hiervan, gelijk wij boven zagen, eene verklaring gegeven, welke 

 zeer eenvoudig en rationeel schijnt. Bij zijne vroegere onder- 

 zoekingen over weefsel spanning {Bot. Zeit. 1867) had hij ge- 

 vonden, dat in groeiende internodia het merg de meer buiten- 

 waarts gelegen gedeelten in ontwikkeling vooruit is, en deze 

 min of meer uitrekt. Aan die uitrekking in de richting der 

 lengteas van het internodia m wordt in normalen toestand alras 

 een grens gesteld door de wandverdikking der verschillende 

 elementen van de schors, maar vooral van den vaatbundel, zoo- 

 dat nu vervolgens het merg in zijn lengtegroei meer of min 

 wordt teruggehouden door den tegenstand der trager groeiende 

 en verdikte cellen van den stengel. Blijft echter, gelijk het 

 anatomisch onderzoek heeft aangetoond, in den geëtioleerden 

 stengel de genoemde wandverdikking achterwege, zoo heeft het 

 merg vrij spel en bereikt nu niet alleen de volle lengte, welke 

 het in den normalen stengel zoude hebben, indien het niet door 

 andere elementen was tegengehouden, maar nog meer dan die 

 lengte, omdat de mergcellen voornamelijk door opneming van 

 water zich verlengen. 



Op deze wijze wordt, naar het schijnt, rekenschap gegeven 

 van het bekende feit, dat de mergcellen van den verbleekten 

 stengel eene meer dan gewone lengte hebben, en ook de proeven 

 van sorauer [Bot. Zeit. 187 4-), volgens welke alleen door 

 opneming van water het merg in lengte zou vermeerderen, zijn 

 daarmede in overeenstemming. Kraus heeft zich verder afge- 

 vraagd, of uit de grooter lengte der mergcellen alleen reeds de 

 verlenging van den geëtioleerden stengel te verklaren is, met 

 andere woorden, of de verlenging van de cellen van het merg in 

 rechte reden staat tot die van den stengel. Uit talrijke me- 

 tingen heeft hij — gelukkiger dan sachs, die ten gevolge van 

 de zoo verschillende grootte der cellen van hetzelfde weefsel 

 tot geen zekere uitkomst kon geraken, — gevonden, dat de 

 pververlenging der mergcellen wel grootendeels, maar niet geheel 



