( 177 ) 



tal cellen in het verbleekte blad, zooals prantl (Arbeiten d. 

 bot. Instituts zu Würzburg IIT. p. 384) door opzettelijke me- 

 tingen bij Phaseolus vulgaris heeft uitgemaakt. De verklaring 

 van batalin, dat het geëtioleerde blad niet zou groeien, om- 

 dat er geene celdeelingen zouden kunnen ontstaan — eene ver- 

 klaring reeds aanstonds onwaarschijnlijk, omdat er zoovele voor- 

 beelden zijn in het plantenrijk van celdeelingen in het duister 

 (zie boven bl. 167) — is daardoor dus onmiddellijk wederlegd. Ver- 

 geleken met de structuur van het groene blad vertoont die van 

 het geëtioleerde echter eenige belangrijke afwijkingen. Be- 

 halve de betrekkelijk geringe ontwikkeling der vaatbundels, 

 vindt men vooral het sponsparenchym gewijzigd. Terwijl de 

 opperhuid in beide gevallen goed ontwikkeld is (al moge ook 

 de absolute grootte der opperhuidscellen een weinig verschillen), 

 en evenzoo het palissadenparenchjm, hoewel beroofd van chloro- 

 phyll, in groei niet is achtergebleven, ziet men in de onderste 

 helft van het blad, in plaats van het welbekende sponsparen- 

 chym, een weefsel van dicht aaneensluitende cellen, welke soms 

 ter nauwernood van het palissadenparenchym te onderscheiden ziju. 

 Die cellen hebben zich niet verlengd, noch hebben er splijtin- 

 gen der aangrenzende wanden plaats gehad, zoodat de lucht- 

 hólten en luchtkanalen ontbreken. Kraus, die hierop ook reeds 

 met een woord heeft gewezen (1. 1. p. 231), schrijft aan dit 

 achterlijk blijven van het sponsparenchym terecht het verschijn- 

 sel toe, dat de randen der geëtioleerde bladen zich gewoonlijk 

 naar achteren krullen. Volgens hem ontwikkelt zich in den 

 normalen staat het sponsparenchym veel vroeger dan het pa- 

 lissadenparenchym, op grond dat, als de blaadjes uit den knop 

 komen, zij aanvankelijk overeind staan met de ondervlakte naar 

 buiten gekeerd, welke dan het eerst onder den invloed van het 

 licht de groene kleurstof en vervolgens zetmeel vormt. Indien 

 dit juist is, en ik vind geen reden om hieraan te twijfelen, 

 dan volgt daaruit echter een nieuw argument tegen de stelling 

 van kraus, dat het geëtioleerde blad in de periode van den 

 knoptoestand zou zijn gebleven, want, zoo als ik steeds ge- 

 vonden heb in overeenstemming met kraus, is bij het ge- 

 ëtioleerde blad het palissadenparenchym wel, het sponsparenchym 



niet ontwikkeld. 



12* 



