( 180 ) 



in de normale plant aanwezige scheikundige stoffen, in de ge- 

 etioleerde van gelijken leeftijd ontbreken of gewijzigd zijn. 

 Misschien komen er ook verbindingen in deze laatste voor, die 

 men in de groene plant niet aantreft. Iedereen weet, dat de 

 verbleekte plantendeelen, welke als voedsel genuttigd worden, 

 andijvie, salade, aspergie, in hardheid niet alleen, maar ook in 

 scherpte en bitterheid van smaak aanzienlijk verschillen van de 

 gelijksoortige groene voorwerpen. Er is dus duidelijk een 

 scheikundig verschil tusschen beide. Maar vergelijkende onder- 

 zoekingen omtrent den aard van dit verschil en de hoeveel- 

 heid en soort der stoffen in beide gevallen, zijn mij niet 

 bekend. 



Daarentegen hebben wij eenige belangrijke gegevens voor de 

 vergelijking der scheikundige veranderingen in kiemende zaden 

 in het duister en in het licht. Vooreerst de schoone onder- 

 zoekingen van pfeffer (pringsheim, Jahrb. f. wiss. Bot. 

 VUT, p. 557) over asparagine. Deze stikstofhoudende stof, 

 reeds in 1805 door vauquelin en robiquet in de gewone 

 aspergiën gevonden, wordt, volgens de eenstemmige getuige- 

 nis van verschillende onderzoekers, in onderscheiden zaden, 

 vooral duidelijk in Lupinus luteus, bij de kieming gevormd uit 

 de aanwezige eiwitstoffen. Bij deze omzetting, die zoowel in 

 als buiten het licht kan geschieden, wordt zuurstof opgenomen 

 en komen koolstof en waterstof vrij (1. 1. p. 555). Wanneer nu 

 de kiemplantjes in het duister blijven, hoopt zich de hoeveel- 

 heid asparagine op, zelfs tot '/s der drooge stof, volgens schulze 

 en umlatjft (Landw. Versuchst. XVIII. J). Daarentegen, wan- 

 neer de planten in het licht verkeeren en beginnen te assimi- 

 leeren, ziet men allengs de asparagine verdwijnen. Deze invloed 

 van het licht, door sommigen betwijfeld maar door boussingault 

 reeds aangeduid en door pfeffer gehandhaafd *), schijnt hierin 

 te bestaan, dat door de vorming van koolhydraten bij assimi- 

 latie de asparagine weder geregenereerd wordt tot eiwitstoffen, 

 welke de grondstof van het protoplasma zullen uitmaken. Bij 



*) Waarover het bovenaangehaalde onderzoek van pfeffer p. 557 en volg. en 

 het pas vernchei?eu werk van uobert SACHSSE, Die Chemie un ( Physiologie der 

 Farbstqfe, Kohlenkydrate und P)-otnnsubs(anzen K p. 246—256 na te lezen zijn. 



