( 200 ) 



worden. We kuimeii dus de vraag, die ik mij ter beantwoor- 

 ding stelde, als opgelost beschouwen. 



De taak van verdere onderzoekingen zal het zijn, de hier 

 gevonden feiten nader te verklaren. 



Daarbij zal het dan in de eerste plaats van gewicht zijn, na 

 te gaan of de wortels al of niet in staat zijn koolzuur uit een 

 daaraan rijken bodem op te nemen. 





Eindelijk wil ik in korte trekken een overzicht geven van 

 de inrichting der proeven, die ik genomen heb, en wier strekking 

 ik hierboven beschreef. 



Zij vormen vijf verschillende reeksen, die ik elk afzonderlijk 

 met enkele woorden beschrijven wil. Steeds werd het zetmeel 

 op de gewone wijze aangetoond, namelijk door middel van jodium 

 na inwerking van kali en azijnzuur. 



reeks I. 



Tot deze proeven dienden schoteltjes, die van een rand voor- 

 zien waren en in het midden een opening bezaten, eveneens 

 door een opstaanden rand omgeven. Door deze opening werd 

 een blad gevoerd, dat verbonden bleef aan de plant, die in 

 humusrijke tuinaarde in een pot wortelde. De blad steel of sten- 

 gel werd in de opening luchtdicht bevestigd. In het schoteltje 

 werd kaliloog gegoten en dan een glazen klok over het blad 

 heengezet. De aldus afgesloten lucht stond door een buis, ge- 

 vuld met in kali gedrenkten puimsteeD, met de buitenlucht in 

 verbinding, liet blad bevond zich dus in eene koolzuurvrije 

 ruimte, de wortel daarentegen vertoefde in humusrijke aarde. 

 Daarnevens bevond zich steeds een controle-plant in denzelfden 

 toestel, maar hier was de klok met water afgesloten en haar 

 inhoud stond door een buisje dadelijk met de omgevende lucht 

 in verbinding. Dikwijls was er nog een een derde controle- 

 plant aanwezig, geheel aan de vrije lucht blootgesteld. 



Af en toe werden bladstukjes op zetmeel onderzocht. Waren 

 de bladeren bij den aanvang der proef zetmeelvrij, dan bleef het 

 blad boven kaliloog in dien toestand, al duurde de proef ook 



