( 250 ) 



men gewoonlijk eene kale plek. De zwarte huid der handpal- 

 men is naakt, evenzoo de langgerekte hiel- en voetzooien. Ter- 

 zijde van den neus op de bovenlip staat een bundel (12 — ] 5) 

 zwarte snorharen, van welke de langste J decimeter heeft; de 

 vrij korte oogharen zijn stijf en zwart. Boven de oogen staan 

 nog twee a vier zwarte, lange haren. Het korte staartstompje 

 draagt terzijde zeer korte haartjens. 



De kleur der korte haren komt in 't algemeen met die van 

 het konijn onzer duinen (Lepus cuniculus L.) overeen, slechts 

 ietwat naar het bruine trekkend. De basis van elk haar is 

 grauwachtig grijs, daarop volgt een min of meer zwart gedeelte, 

 dat onmiddellijk in geelachtig bruin overgaat, en de dan vol- 

 gende spitse punt is grijsachtig zwart. Neemt, zooals in de 

 oudere dieren het geval is, de bruine kleur meer de overhand, 

 dan ontstaat daardoor eene ros vale kleur, die op het kruis het 

 eerst zichtbaar wordt, en bij de oude wijfjes het sterkst aan 

 den dag treedt. Bij jonge voorwerpen is de kleur meer grijs- 

 achtig en bij zeer jonge volkomen grijs. De grijze tint blijft 

 bij de mannetjens langer voorh eerschend dan bij de wijfjes. 



De haren aan borst en buik zijn vuil wit (bij het jonge dier 

 vuilgrijs) en evenzoo de binnenzijde der dijen en armen. Ook 

 onder de keel vindt men eene lichtere vlek en evenzeer aan de 

 billen; somtijds ook zijn de lippen lichter van kleur, zonder 

 echter bepaald wit te worden. Eene lichte vlek vind men 

 verder achter de ooren, aan den binnen en buiten-ooghoek, en 

 vaak een weinig als om het oog heenvloeiend. De wangen zijn 

 gewoonlijk het sterkst rood-bruin gekleurd. De nagels zijn 

 zwart, alsmede de oogranden en de oogen (iris) zelve. 



Gedaante. De voorpooten hebben vier teenen, die betrekke- 

 lijk klein zijn en kleine, scherpe nagels dragen; de tweede is 

 de langste; aan de achterpooten drie teenen met nagels, die 

 sterker zijn dan die der voorpooten en welker middelste verre- 

 weg de grootste is. (Zie die der vrucht fig. 1 en 2, bl. 256 en 257). 

 Op de zooien ziet men eeltachtige verhevenheden. Over het staart- 

 stompje heb ik reeds gesproken. 



De vorm van den schedel is vrij breed en de lippen vrij dik, 

 de bovenkaak hoog, de onderkaak daarentegen bijna onder de 

 bovenkaak verscholen. Men zou de mondopening veel dichter 



