( 254 ) 



bij de vier voorteenen zijn de nagels veel krachtiger bij D. pa- 

 tagonica dan bij D. centralis, maar vooral aan de drie achter- 

 teenen openbaart zich dit duidelijk, daar bij de eerste de zware, 

 dikke, gekromde nagels veel meer op hoefjes gelijken. De in- 

 wendige verschillen heb ik hierboven reeds aangestipt. 



Levenswijs. Men vindt de beide soorten van Dolichotis in 

 dezelfde streken, maar D. patagonica strekt zich veel verder 

 naar het zuiden uit, terwijl D. centralis tot het centrum des 

 lands beperkt is. Waar de laatste voorkomt is ook de eerste 

 te vinden, maar niet overal waar de //liebre" zich vertoont, 

 leeft ook de //conejo". Waar beiden voorkomen, is de laatste 

 talrijker. Deze soort is inderdaad op vele plaatsen zeer talrijk, 

 vooral daar waar laag kreupelhout staat, waarin zij zich ver- 

 schuilen en hare holen maken kan. De r/liebre" leeft meer in 

 streken met hooger opgaand hout, in welks opene plekken zij 

 vooral op gramineën graast ; de //conejo" daarentegen schijnt 

 meer struiken en kruiden af te knagen. Ook leeft de //liebre 

 meer in verlatene viscacha-holen (Lagostomus trichodactylus wagn.) 

 en graaft er zelf geene. In de avond- en morgenschemering 

 graven deze dieren. Te Soto kwamen de //conejos" tot op de 

 plaza. Als wij eens laat in de schemering, het was bijna ge- 

 heel donker, een geschreeuw op de plaza voor onze deur waar- 

 namen en de oorzaak opspoorden, zagen wij bij het licht 

 dat uit onze deur straalde, een '/sorro" (Pseudalopex (Canis) 

 Azarae. watekh.) met een ,/Conejo" in den bek, passeeren. 



Inderdaad is het alsof deze beide Dolichotis-soorten onze 

 beide soorten van Lepus in Zuid- Amerika vertegenwoordigen, 

 n. L D. patagonica onze haas in grootte, kleur en gang., 

 D. centralis ons konijn in kleur, grootte en levenswijs. Beiden 

 zijn echter grooter dan de hier aan hen geparalleliseerde vor- 

 men van westelijk Europa. D. patagonica springt in snelle, 

 groote sprongen en loopt liard; D. centralis huppelt meer in 

 korte sprongen en loopt zelden. Ook in de wijze van zitten 

 ziet men dezelfde overeenkomst tusschen D. patagonica en Le- 

 pus iimidus ter eene en D. centralis en L cuniculus ter an- 

 dere zijde. Ook de aard der beide DolicJwtis-sooi'ten is ver- 

 schillend. D. patagonica is schuw, D. centralis laat zich vrij 

 dicht naderen en is daardoor veel gemakkelijker te schieten. 



