( 279 ) 



Zij de stroomsterkte in den hoofdtak I o en die in den tak 

 waarin de multiplicator geplaatst is, i, dan is, als a en b de 

 weerstanden zijn van de beide geleiders, waarin de hoofdstroom 

 zich vertakt, 



a 

 e== I . 



a + b ° 



Wordt nu in den tak b de weerstand m ingevoerd, dan zal 

 de stroomsterkte % afnemen, doch op hetzelfde bedrag gehouden 

 kunnen worden, indien men in den hoofdstroom door vermin- 

 dering van weerstand de stroomsterkte T tot T f laat aangroei- 

 jen; alsdan is: 



a -f- i + m 



Hetzelfde wordt gedaan na inlassching van den tweeden 

 weerstand n, alsdan is : 



a T 



a +h+u 2 



waaruit wordt afgeleid : 



m I 4 — I • 

 n I t — Io 



Het is hierbij geen vereischte, dat de waarde van i in deze 

 drie gevallen volkomen gelijk zijn, wat ook in de meeste ge- 

 vallen moeijelijk te bereiken zoq zijn. De waarden van i zul- 

 len in zooverre mogen veranderen, als aangenomen mag woi den, 

 dat tusschen zulke grenzen de stroomsterkten evenredig met de 

 aflezingen van den multiplicator mogen beschouwd worden. 

 Men zal dan in de berekening in plaats van I , I, en I a , de 



quotiënten - , — en -ymoeten invoeren. 

 % i i 



Wij willen nu kort uiteenzetten om welke eigenaardige voor- 

 deden deze methode boven andere te verkiezen is. 



Indien het bij de methode van den ditierentiaal-galvaiiometer 

 of van de brug van Wheatstone te doen is, niet om liet co- 



