( 362 ) 



bekleeding. Het boven-einde is hol en draagt het opzetstuk, 

 de pijl-spits, zeer vast daaraan bevestigd, Dit boven-stuk is 

 geheel van zwaar, rolrond ijzer en heeft eene lengte van ruim 

 20 centimeters. Naar voren eindigt de cylinder in eene ver- 

 breede, lancet-vormige, twee-snijdende punt, met twee lange 

 zware weerhaken. De ijzeren, mes-vormige spits zit hier dus 

 vast aan het lichaam der staaf of schacht en is niet los ingevoegd, 

 zoo als het driehoekig stuk ijzer, boven aan de houten Bosjes- 

 mans-pijlen ingekeept. De eenigzins roestige punt schijnt, reeds 

 op het eerste gezicht, niet met vergiftmassa bestreken te zijn, 

 doch deze bevindt zich, in des te ruimer male, rondom den 

 cylinder vormigen schaft, in eene dikke laag, over de geheele 

 lengte tot aan het rieten onderstuk. 

 3°. Het pijl-vergift 



Dit is van eene geel-bruine kleur, echter minder donker of 

 zwartachtig dan dat der Bosjesmans. Het is uitwendig eene 

 harde, eenigzins ruwe, als korrelachtige stof, met het aanzien 

 van gedroogde klei. Zeer moeielijk al te schrapen, moet het 

 met kracht van het ijzer worden afgesneden, zijnde de vergift- 

 massH zeer vast en taai, als van eene harde gomhars. Lich- 

 tenstein heeft dan ook reeds aangegeven, althans voor de Hot- 

 tentotten of Bosjesmans, dat die bij de bereiding van hun pijl- 

 vergift een ruim gebruik maken van het latex van onderschei- 

 dene Ëuphorbia-sooi'ten. Hiermede overeenstemmend, neemt 

 de afgeschrapte massa, bij bevochtiging met water, een half 

 lactesceerend of geleiachtig voorkomen aan, Voor scheikundig 

 onderzoek was geene voldoende hoeveelheid, na het verbruik 

 voor de dierproeven, overgebleven. 



Onder de vergiftigde boog-pijlen mij vroeger bekend, zoo die 

 der Indianen en der Pogginezen, als die der Bosjesmans, zag 

 ik er geen die zulk een gevaarlijk wapen daarstellen, als deze 

 Kaffer-pijlen. Niet alleen omdat zij, om zoo te zeggen, van 

 yeel zwaarder kaliber zijn en daardoor een grooter indringings- 

 vermogeu bezitten, ook niet omdat zij zoo buitengemeen rijk 

 bedeeld zijn met vergiftmassa, maar vooral om de inrichting van 

 liet bovenstuk. Dit toch heeft geene afzonderlijke, losse spits, — 

 die, in den regel, bij de overieren. insgelijks weinig of niet met 

 lul, pijl-vergif' is bestreken en dus ve;\l minder j.»;evnarlijk is bij 



