( 252 ) 



dig bepalen van k, om eene daaraan evenredige nauwkeurigheid 

 te bereiken. 



Onder de resultaten door de methode mac gillavry verkre- 

 gen zijn er drie, de 1% 2 e en laatste, die van dit resultaat 

 niet veel afwijken; dat de anderen meer afwijken, moet zonder 

 twijfel aan de moeilijke bepaling der vergrootingen worden toe- 

 geschreven, waardoor wellicht eene constante fout begaan werd. 



Later heb ik meermalen de derde methode van den heer 

 mac gillavry gebruikt, die eenige voordeden boven de eerste 

 twee aanbiedt. Vooreerst is de berekening volgens de formule 



l 



r' — y 



eenvoudiger dan volgens de formule — , maar, 



{r—r)\fr—u 



wat van meer belang is, men kan het aantal aflezingen van den 

 nonius en bepalingen der daarmede overeenstemmende vergroo- 

 ting herhalen, zooveel men wil, en men zal daardoor een aan- 

 tal lineaire vergelijkingen verkrijgen, die door de methode der 

 kleinste kwadraten zijn op te lossen. Want men kan boven- 

 staande vergelijking schrijven onder den vorm 



(,'_,) f = L'-L 



waar L en L' de aflezingen van nonius I beteekenen, bij de 

 vergrootingen y en /. Uit deze leidt men onmiddellijk af 



yf=l, +CJ 0l wel hf— C = L 



Zoovele bepalingen men derhalve genomen heeft, zoovele verge- 

 lijkingen met de beide onbekenden f en C heeft men ook, die 

 men zeer licht door de methode der kleinste kwadraten kan 

 oplossen. Het is echter doelmatiger de vergelijkingen aldus 

 te schrijven 



x + Ly = r 



