( 260 ) 



het grootste deel af, terwijl daarentegen hoofdzakelijk de amor- 

 phe alkaloïden in oplossing bleven. De afgescheidene kinamine 

 werd nu door eenen BUNSEN'schen fiitreertoestel afgescheiden, met 

 een weinig slappen spiritus uitgespoeld, gedroogd en gewogen. 



Hetgeen bij het verdampen van de zwak-alcoholische oplos- 

 sing na afscheiding van de kinamine overbleef en zich na het 

 drogen op 100° C. als eene doorschijnende harsachtige massa 

 voordeed, werd als amorphe alkaloïden in rekening gebracht. 



Deze ter afscheiding van kinamine gevolgde weg, hoe gebrek- 

 kig ook, komt mij, zelfs ter bereiding van kinamine op grootere 

 schaal, verkieselijker voor dan de door hesse in zijne eerste 

 verhandeling (Ann. der Ch. u. Ph. 166) aangegevene methode, 

 welke daarop heet te berusten, dat het kinamine-ehloroplatinaat 

 in water tamelijk oplosbaar is, terwijl daarentegen de chloro-plati- 

 naten der amorphe alkaloïden daarin nauwelijks worden opgenomen. 



Het is mij gebleken, dat het bedoelde kinamine-ehloro- 

 platinaat zeer weinig in water oplosbaar is, zoodat het, 

 eenmaal gevormd, met water kan worden uitgewasschen, zonder 

 dat het merkbaar in hoeveelheid vermindert. Desniettemin is 

 het waar, dat, wanneer men bij eene oplossing van kinamine- 

 hydrochloraat, die vrij zoutzuur bevat, eene oplossing van het 

 zoogenaamde platinachloried voegt, alleen bij groote concentra- 

 tie een neerslag ontstaat. 



Ook is het mij opgevallen, dat men, eene oplossing van ge- 

 heel neutraal kinamine-hydrochloraat met eene overmaat van het 

 onder den naam van platina-chloried doorgaande reactief ver- 

 mengende, nooit de geheel e hoeveelheid kinamine neerslaat, 

 maar een aanzienlijk deel daarvan in het van het neerslag af- 

 gescheiden vocht terugvindt. 



De verklaring daarvan meen ik te mogen zoeken in het feit, 

 dat het door oplossing van platina in konings water bereide, 

 van zoutzuur zooveel mogelijk bevrijde reactief, zooals de onder- 

 zoekingen van weber en topsö en de laatste beslissende proe- 

 ven van jöbgensen (J. f, pr. Chem. Neue Reihe XVI, 345 

 en verv.) hebben aangetoond^ niet uit waterhoudend platina- 

 chloride, maar uit waterhoudend platinachloorwaterstofzuur 

 (Pt CI 6 H 2 + 6 H 2 0) bestaat. 



Bij het toevoegen van eene oplossing dezer verbinding aan 



