( 284 ) 



verklaring van dit verschijnsel vroeger gegeven, zal hier even- 

 eens van toepassing kunnen zijn. 



In menig opzicht zijn echter belangrijke verschillen met de 

 vroeger verkregene uitkomsten aan te wijzen. 



In de eerste plaats toch valt het in het oog, dat de maxima 

 van S. D. "V,, voor de onderscheidene bij het onderzoek gebe^ 

 zigde zuren, bij kinamine veel meer met elkander overeenstem- 

 men; zooals blijkt uit het volgende tafeltje, waarin die maxima 

 zijn opgenomen. Ik verkreeg 



Voor het Oxalzuur een maximum van ^^ 118°.1 



// Azijnzuur // // // 118°.0 



// // Salpeterzuur // » // 11 7°. 7 



// // Chloorwaterstofzuur . v // // 11 7°. 6 



// ff Mierenzuur // tt n 117°.5 



tf tt Phosphorzuur ....// » ff J17°.3 



// // Chloorzuur // // // 11 7°. % 



ff ff Zwavelzuur // // // 11 6°. 8 



Het grootste verschil bedraagt, zooals wij bemerken, hier nau- 

 welijks 1 percent van het bedrag van het S. D. V. 



Dit feit schijnt mij toe van beteekenis te zijn. De groote 

 overeenkomst van deze maxima onder elkander schijnt er voor 

 te pleiten, dat hier eene natuurwet ten grondslag ligt, die voor- 

 loopig zoodanig zoude kunnen worden uitgedrukt, dat het S. D. V. 

 der alkaloïden door verschillende zuren op gelijke wijze wordt 

 gewijzigd, mits de ontstane verbindingen ten opzichte van de 

 verzadiging der organische basis door het zuur op gelijke lijn 

 kunnen gesteld worden. 



De vroeger met de vier voornaamste kina-alkaloïden verkre- 

 gene uitkomsten zijn hiermede, althans schijnbaar, in strijd; 

 want ik vond toen, dat de maxima bij kinine, kinidine, cin- 

 chonine en cinchonidine aanzienlijke onderlinge verschillen ver- 

 toonden, bedragende 5 a 6 percent van het geheele bedrag van 

 het S. D. V. 



Het is echter de vraag, of deze afwijkingen niet te verklaren 

 zijn door den invloed, dien de concentratiegraad op het S. D. V. 

 uitoefent. Indien men dezen kon ontgaan, en de zelfstandighe- 



