{ 306 ) 



weg bewandeld, en daarbij gebruik gemaakt van de proembry- 

 onaire draden en de ovula van Orchideën, welke hij in eene 

 waterige oplossing van salpeter van ± i x / 4 pCt. gelegd, bij 

 eene vergrooting van 730 maal heeft bestudeerd. 



Hij vond daaronder de beide hoofdvormen van zich deelende 

 cellen, namelijk die met dicht protoplasma en kleine vacuolen, 

 en die met weinig protoplasma, in den vorm van een dun 

 wandbekleedsel, vertegenwoordigd. Zijne onderzoekingen van 

 den tweeden vorm zijn echter vollediger dan die van den eersten. 

 Dat genoemde voorwerpen van deze veranderde omgeving 

 geen schade ondervonden, bleek hem hieruit, dat niet alleen 

 het proces der deeling regelmatig voortging en ten einde ge- 

 bracht werd, maar dat zelfs de tijd, waarin elk waarneembaar 

 stadium der deeling in normalen staat wordt doorloopen, zoo 

 als opzettelijke vergelijking leerde, niet merkbaar werd verlengd. 

 Bij onderscheiden cellen van Orchis latifolia, Epipactis pa- 

 lustris en E. latifolia is op de beschreven wijze door den Heer 

 treüb de deeling in bijzonderheden onderzocht, en eenige 

 serien van ontwikkelingsioestanden zijn in keurige teekeningen 

 door hem afgebeeld; teekeningen, des te meer te waardeeren, 

 omdat, gelijk uit de opgegeven tijdruimten blijkt, vaak slechts 

 weinige minuten beschikbaar waren, om het stadium met de 

 chambre claire te schetsen. 



De gevonden resultaten komen in het kort hierop neer: 

 In de cel, die zich gaat deelen, vindt men eene groote kern, 

 die met dunne draden of pseudopodiën verbonden is met de 

 dunne laag protoplasma, welke den wand der cel bekleedt. 

 De kern zelve, die gedurende het deelingsproces steeds van 

 vorm verandert, en van spherisch allengs spoelvormig wordt, 

 bevat een tal van grove korreltjes, welke langzamerhand zich 

 ophoopen in haar midden tot eene soort van plaat, die, zonder 

 homogeen te worden, eindelijk geen afzonderlijke korrels meer 

 iaat herkennen. Eeze wordt de kernplaat genoemd. Men ziet 

 nu veelal eenige dunne, veranderlijke draden of strepen van de 

 kernplaat loopen naar de polen der spoelvormige, doch overi- 

 gens niet scherp begrensde kern. 



Weldra ontstaat eene deeling der dikker geworden kernplaat, 

 het eerst zichtbaar door eene dunne donkere streep in het mid- 



