( 307 ) 



den van deze. De beide helften der kernplaat wijken uiteen 

 naar de polen der kern, beginnende in het midden, terwijl 

 aanvankelijk de beide randen, of eene van deze, nog samen- 

 hangen. De twee gescheiden helften der kernplaat worden bree- 

 der, minder scherp begrensd en door onregelmatige draden 

 onderling verbonden. Zijn zij eindelijk aan de polen der kern 

 gekomen, zoo zijn zij somwijlen zelfs moeilijk van het omrin- 

 gende protoplasma te onderscheiden. Allengs ronden zij zich 

 af en worden dan tot twee nieuwe of secundaire kernen. 



In de middellijn tusschen deze nieuwe kernen nam nu de 

 Heer treüb een aantal kleine korreltjes waar, die in levendige 

 beweging verkeerden en langzamerhand zich in eene dwarse 

 laag plaatsten. Dit is het begin der zoogenaamde celplaat. De 

 elementen van deze worden dichter en scherper begrensd, terwijl 

 de plaat zelve in grootte toeneemt en het spoelvormig lichaam 

 der beide kernen aan zijn evenaar verwijdt. Allengs scheidt 

 zich in deze celplaat een cellulosemembraan af, dat zich aan- 

 sluit aan den celwand der moedercel. 



Deze resultaten komen in hoofdzaak overeen met die van 

 strasburger, zoodat hierdoor het bewijs geleverd is, dat de 

 gevolgtrekkingen ten opzichte der celdeeling door laatstgenoem- 

 den geleerde uit het onderzoek van doode cellen afgeleid, in 

 het algemeen juist zijn. In de typische gevallen der celdeeling 

 bestaat ook groote overeenkomst tusschen het planten- en het 

 dierenrijk, zooals blijkt bij vergelijking van dit onderzoek met 

 de uitkomsten door bütschli, auerbach en anderen bij dierlijke 

 cellen verkregen. 



Tntusschen heeft de Heer tretjb bij de levende cellen ook 

 verschijnselen ontdekt, welke aan strasburger ontsnapt waren, 

 en ten opzichte van enkele punten wijken zijne uitkomsten van 

 die van strasburger af. In deze gevallen heeft de heer treub 

 zijne waarnemingen ook op doode cellen uitgebreid, en daarbij 

 gedeeltelijk dezelfde reactieven als strasburger gebruikt, ge- 

 deeltelijk de op dierlijk gebied vaak aangewende kleuring met 

 picrin-carmijnzure ammoniak met goed gevolg toegepast. 



Zoo komt hij o. a. tot het besluit, dat de homogene, heldere 

 toestand der celkern vóór de vorming der kernplaat gansch 

 niet algemeen is, dat integendeel bij hoogere planten zeer dik- 



VEESJ.. EN MEDED. AFD. NATUURK. 2^ REEKS. DEEL XII. 21 



