( 308 ) 



wijls duidelijke korrels op dat stadium daarin voorkomen. Hij 

 verzuimt niet, hierbij op te merken, dat strasburger in zijn 

 nieuwste werk : Ueber Befruchtung und Zellbildung , voor weinige 

 maanden verschenen (waarvan onze schrijver in het laatste 

 deel van zijn onderzoek nog gebruik heeft kannen maken), 

 ook meer tot deze voorstelling schijnt over te hellen. 



Van meer gewicht is echter het verschil van meening tus- 

 schen strasburger en treub ten opzichte der vorming van 

 celwand en celplaat. 



Strasburger laat de vorming van den celwand van de 

 pcripherie uitgaan, nog vóór het ontstaan van de celplaat. 

 Tn het binnenste van de celplaat wordt daarna het ontbrekende 

 deel van den celwand gevormd. Met andere woorden, het 

 tusschenschot in de zich deelende cel ontstaat bij Phaneroga- 

 men niet simultaan, maar volgens een gemengd type; een 

 deel van den wand groeit van den omtrek naar het midden 

 en een ander deel ontstaat plotseling. Want, volgens stras- 

 burger, groeit de eens gevormde celplaat niet meer ; hoogstens 

 wordt zij eenigermate uitgerekt door de zijdelingsche uitzet- 

 ting van het spoel vorm ig lichaam. Kaakt zij dan den wand 

 der moedercel nog niet, zoo completeert het wandprotoplasma 

 de plaat door het celvocht heen. Volgens deze voorstelling 

 zou dus de kern een deel van het tusschenschot vormen, maar 

 ten opzichte van het overige gedeelte slechts eene zeer onder- 

 geschikte beteek enis hebben. 



Hiertegen nu komt de heer treub op. Zijne onderzoekin- 

 gen op levende en op doode cellen leerden hem, dat de cel- 

 plaat tusschen de beide kernen aan hare randen voortgroeit, 

 totdat zij aan alle zijden den celwand raakt. Nooit zag hij 

 de celplaat gecompleteerd door een van den celwand uitgaanden 

 ring; nooit ook zag hij een ringvormig cellulosevlies van den 

 celwand naar de plaat groeien. 



De Heer treub onderscheidt hierbij twee gevallen : of het 

 .paar celkernen ligt midden in de cel, in welk geval de cel- 

 plaat aan alle zijden aan den rand groeit en bijna gelijktijdig 

 overal aan den celwand raakt. Het bleef hem daarbij onzeker, 

 of na die aanraking de celwand zich in eens vormt, dan wel 

 of er reeds vóór dien tijd eene samenhangende schijf van cel- 



