( 140 ) 



bezighoudt. Eene vergelijkende behandeling van beide metho- 

 den, die tot dusverre niet beproefd werd, zou stellig tot een 

 breed en helder inzicht, hoogst waarschijnlijk tot een zeer 

 vruchtbaar resultaat hebben geleid. 



In het 2 e hoofdstuk wordt gehandeld over lichtbeweging in 

 eene isotrope middenstof met moleculaire structuur. 



Na op de bezwaren gewezen te hebben, die zicli bij de ana- 

 lytische behandeling voordoen, hoofdzakelijk gegrond op de 

 onbekendheid met de dichtheid van den ether in lichamen, die 

 het licht voortplanten, leiden de onderzoekingen van den schrij- 

 ver tot eene zeer merkwaardige betrekking tusschen de dicht- 

 heid van het medium en den brekingsaanwijzer. Deze betrek- 

 king vormt het hoofdpunt zijner verhandeling; schrijver toont 

 aan dat bij twee verschillende onderstellingen omtrent de ver- 

 deeling van den ether zijn resultaat geldig blijft en acht het 

 waarschijnlijk, dat dit ook bij andere onderstellingen het geval 

 zijn zal. 



Ofschoon erkend moet worden dat dit onderzoek volgens 

 eene goede methode geschiedt, schijnt het toch dat de schrijver 

 in de laatste hypothesen ver genoeg gegaan is, vooral bij het 

 vele, hoogst onzekere dat op het gebied van electriciteit altijd 

 blijft bestaan. 



Verder onderzocht de schrijver den brekingsaanwijzer voor 

 een mengsel van twee stoffen en geeft hiervoor eene algemeene 

 formule. Voorts wordt in dit hoofdstuk opgespoord het aandeel 

 dat bij lichtbeweging aan de moleculen en aan den ether toe 

 komt. Schrijver meent dat de hier ingeslagen weg zal kunnen 

 leiden tot de theorie van den invloed, dien de beweging der 

 middenstolien op de eiectrische bewegingen uitoefent. 



In het 3° hoofdstuk wordt de dispersie van het licht be- 

 handeld. Schrijver begint te onderstellen dat de deeltjes van 

 het medium eene regelmatige, cubische rangschikking bezitten 

 en komt dan °tot het besluit dat de discontinuiteit der mole- 

 culen de dispersie niet verklaren kan. 



Hierbij moet intusschen opgemerkt worden, dat de schrijver 

 in dit geval de toepassing op verdunde gassen, die misschien 

 tot andere resultaten geleid had, niet behandeld heeft. — Hij 

 meent nu de oorzaak der dispersie in de moleculen zelve te 



