OVEK 



DE 



OORZAAK DER ARTERIETONEN. 



DOOR 



A. HEYNSIUS. 



Onder normale omstandigheden neemt men alleen aan de 

 groote slagaderen nabij het hart (aan de aorta adscendens en 

 thoracica, art. pulmonalis, carotis en subclavia) tonen waar en 

 wel twee: een eersten, zoog. diastolischen toon, die tijdens de 

 systole van het hart wordt gehoord en een betrekkelijk langen 

 duur heeft; een tweeden, zoog. systolischen toon van korteren 

 duur, die op een bepaald tijdstip van de diastole van het hart 

 wordt waargenomen. Tusschen den eersten en tweeden slag- 

 adertoon verloopt een zeer korte, tusschen den tweeden en op- 

 volgenden eersten een langere periode, gedurende welke geen 

 geluid gehoord wordt. Men onderscheidt daarom twee pauzen : 

 een eerste, zeer korte; een tweede, die ongeveer even lang 

 duurt als de diastole van het hart. 



In verder van het hart verwijderde arteriën worden normaal 

 geen tonen, evenmin een eerste als een tweede dus, waargeno- 

 men. In pathologische toestanden daarentegen hoort men ook 

 in verder van het hart verwijderde slagaderen, vooral in de 

 cruralis, maar ook zelfs in den arcus volaris een toon. In zulke 

 gevallen is het altijd de eerste, diastolische toon, die gehoord 

 wordt. In zeer zeldzame gevallen wordt, in plaats van een 

 enkele, een dubbele toon in de cruralis gehoord. Dat deze 

 toon in verreweg de meeste gevallen in die arteries zelve, 

 autochthoon zooals men het noemt, ontstaat, is gemakkelijk 

 te constateeren, want hij treedt veel later dan de eerste hart- 

 of aorta-toon op. Men hoort hem op hetzelfde oogenblik, waaiop 



VERSL. EN MEDED. AID. NATUURK. 2de REEKS. DEEL X1I1 11 



