( 165 ) 



riewand toegeschreven, die daarin bij zijne plotselinge uitzetting 

 (spanning) door de voorbij schrijdende polsgolf zouden tot 

 stand komen. Sommigen leiden echter dezen eersten arterie- 

 toon, zooals alle andere tonen van het hart af (kiwisch, conrad), 

 terwijl weil hem voor een voortgeleiden eersten aorta- en pulino- 

 naaltoon houdt. Hij zou dus, ook volgens weil, in de caro- 

 tis en de subclavia niet op de plaats zelve, niet autochthoon dus, 

 door trillingen van den arteriewand ontstaan, maar de eerste 

 toon der aorta en der art. pulmonalis zijn, die derwaarts worden 

 voortgeleid. Hierbij zou, evenals bij den tweeden toon, in de 

 linker art. axillaris de pulmonaaltoon, in de overige groote slag- 

 aderen de aortatoon prae valeeren. Hoe die eerste aorta- en 

 pulmonaaltoon ontstaat, daarover laat weil zich niet uit : //Die 

 Discussion der Erage, in welcher Weise die beiden, an die Carotis 

 heraufgeleiteten Töne am Herzen selbst entstehen, liegt ausser- 

 halb der meinem Thema gesteckten Grenzen" (1. c. S. 39). 



Als er in verder van het hart gelegen slagaderen een eerste 

 toon wordt gehoord, is men algemeen geneigd om aan te ne- 

 men en ook weil sluit zich bij deze voorstelling blijkbaar aan, 

 dat die toon van trillingen afhankelijk is, welke door de 

 voorbijsnellende polsgolf in den arteriewand ontstaan, dus 

 autochtoon is *). Hij treedt namelijk alleen dan op, wanneer 

 het verschil tusschen de diastolische en systolische spanning 

 van den arteriewand grooter dan normaal is. Dit verschil kan 

 door tweeërlei oorzaken worden vergroot: 1°. door het dalen 

 van het systolisch spanningsminimum bij gelijk, grooter of zelfs 

 kleiner diastolisch spanningsmaximum ; 2°. door het stijgen van 

 het diastolisch spanningsmaximum bij gelijk blijvend spannings- 

 minimum. In beide gevallen kan grootere celeriteit van den 

 pols daarbij nog begunstigend werken. In het meerendeel der 

 gevallen waarin een toon in de cruralis wordt gehoord is het 

 systolisch spanningsminimum lager dan gewoonlijk en de toon 

 derhalve van de sub 1 genoemde oorzaak afhankelijk, maar ook, 

 hoewel zeldzamer, wordt een diastolische toon in de cruralis 



*) Slechts tweemaal op 81 gevallen vond wsil in de cruralis den toon niet 

 isochroon met den pols. In die twee gevallen was de toon in de cruralis duide- 

 lijk de voortgeleide tweede harttoon (1. c. s. 61). 



