( 166 ) 



gehoord, zonder dat men een lage drukking in het art. vaat- 

 stelsel aannemen kan. Dan is de oorzaak van den toon in de 

 sub. 2 genoemde omstandigheid te zoeken. In beide gevallen 

 wordt natuurlijk hetzelfde effect bereikt: relatief is de diasto- 

 lische uitzetting van den arteriewand in de eenheid van tijd 

 aanzienlijker en daardoor de voorwaarde voor het ontstaan 

 van hoorbare trillingen gunstiger. Daar de absolute waarde 

 van de eindspanning dus blijkbaar geen invloed heeft, wil dit 

 zeggen in physischen zin, dat de graad van spanning van den 

 arteriewand en de daarvan afhankelijke trillingsduur (die de 

 toonhoogte bepaalt) geheel onverschillig is voor het ontstaan 

 van dezen toon en dat het alleen van de amplitude der trillin- 

 gen afhankelijk is of men hem in deze arterie hoort of niet. 



Bij een hoogen graad van insufficientie der valv. semil. aortae 

 wordt, in plaats van één diastolische toon, een dubbele toon in 

 de cruralis gehoord (traübe en TBaNTZEL). De eerste is 

 luider en met de diastole, de tweede zwakker en met de systole 

 der arterie isochroon. De eerste werd door tratjbe aan de 

 plotselinge spanning van den arteriewand, de tweede aan de 

 plotselinge ontspanning daarvan toegeschreven en deze verkla- 

 ring is algemeen aangenomen. 



Ten opzichte van de geruischen, die in de arteriën worden 

 gehoord, omhelst men meer en meer de door mij in 1854 ver- 

 dedigde stelling, dat zij primair 'm de vloeistof ontstaan *). Dat 

 de bij vernauwing (resp. verwijding) van het slagaderlijk stroom- 

 bed optredende diastolische geruischen werkelijk primair in de 

 vloeistof ontstaan, was, dunkt mij, na mijne mededeeling, dat 

 zij even goed in buizen met stijve wanden als in elastieke bui- 

 zen worden gehoord, onbetwistbaar. Aanvankelijk vond evenwel 

 mijne theorie weinig voorstanders en nog vele jaren later werd 

 algemeen de vermeerderde wrijving van de vloeistof tegen den 

 wand op de vernauwde plaats als oorzaak van deze geruischen 

 in alle handboeken over auscultatie opgegeven, niettegenstaande 

 feitelijk door mij toch was aangetoond, dat deze opvatting on- 

 mogelijk juist zijn kon, daar het geruisen niet op de vernauwde, 



*) Bijdrage tot eene physisebe verklaring der vaatgeruischeD, Nederl lancet, 

 D. IV, bl. 20, 1854. 



