( 168 ) 



insgelijks autochthoon door de stroombeweging van het bloed. 

 Kortom alle geruisen en en tonen, die in het vaatstelsel worden 

 gehoord, zijn vloeistofgeluiden, die door de wrijving der vloei- 

 stofdeeltjes ontstaan. //"Friction is rhytmic" zegt talma met 

 tyndall en de onregelmatige beweging der vochtmoleculen (de 

 tourbirons), die ik in het verwijde gedeelte van het stroombed 

 als de eigenlijke oorzaak van het geruisch aanwees, staat met 

 het wezen van het verschijnsel in geen essentieel verband. 



Ik houd de meening, dat er zonder vernauwing (resp. ver- 

 wijding) van het stroombed geruischen in het vaatstelsel 

 ontstaan en a fortiori talma's theorie van de oorzaak der 

 hart- en arterietonen voor onjuist, maar heb die opvatting tot 

 nog toe niet weersproken, omdat ik wel is waar, naar mijne 

 meening althans, hare onjuistheid bewijzen, maar zelf geene 

 theorie der arterietonen geven kon, die mij voldoende voor- 

 kwam, d. i , die van alle bekende verschijnselen ten opzichte 

 van die tonen rekenschap geeft. Yoor geruimen tijd reeds ont- 

 dekte ik de oorzaak van den eersten, diastolischen toon in de 

 groote arteriën en ook het geruisch en de toon, die kunst- 

 matig, door drukking, in de van het hart verwijderd gelegen 

 slagaderen ontstaan, lieten zich gereedelijk verklaren. Maar de 

 spontane diastolische arterietoon, die abnormaal in verder van het 

 hart verwijderde slagaderen (cruralis) gehoord wordt, bleef mij 

 altijd nog onverklaarbaar. Evenzoo de dubbele toon, die in zeld- 

 zame gevallen daar ter plaatse wordt gehoord. Ik meen ook 

 voor deze geluiden thans de oorzaak te kunnen aanwijzen, en 

 deel om die reden de resultaten van mijn onderzoek nu mede. 



Vooraf een woord over de benamingen //toon" en //geruisch" in 

 het vaatstelsel. Die namen zijn conventioneel. Bij eenige oefening 

 levert het in het algemeen geen bezwaar op om een zoog. toon van 

 een geruisch in het vaatstelsel te onderscheiden, maar er komen 

 overgangen voor, waarbij men in twijfel geraakt. De oorzaak is 

 hierin gelegen, dat de zoog. hart- en arterietonen geen ware 

 tonen zijn. Wel hebben sommigen beweerd, dat zij de hoogte 

 dier tonen kunnen bepalen, maar dit schijnt toch slechts aan 

 weinigen gegeven te zijn. Wij zullen straks aantoonen, dat een 



