( 179; 



van geruisch meer en de siielheid is viermaal grooter dan in de 

 carotis en subclavia onder normale omstandigheden kan worden 

 aangenomen Autochthoon kan dus de diastolische toon in de 

 carotis en subclavia niet ontstaan door de stroombeweging van 

 het bloed en a fortiori dus ook niet in de kleinere arteriën. 

 Hoe ontstaat hij dan? 



Het is de voortgeleide eerste aorta- en pulmonaaltoon. Ik 

 kwam tot dit resultaat langs theoretisch en weg door mijne expe- 

 rimenten. Weil is tot hetzelfde resultaat gekomen door klini- 

 sche waarneming *). 



Toen nolet zijne dissertatie schreef, bracht het ontbre- 

 ken van een geruisch in het begin van de aorta en art. 

 pulmonalis hem wat in het nauw. De ostia arteriosa zijn enger 

 dan de slagaderen. Dat in weerwil daarvan de eerste toon zuiver 

 is (zonder geruisch) schreef ik in 1854 aan den stand der klap- 

 vliezen toe, die, zooals de met de systole synchronische pols 

 slag in de art. coronaria bewijst, niet tegen den aortawand 

 worden aangedrukt. Ik stelde mij voor, dat zoodoende een ge- 

 leidelijke overgang van liet nauwere ostium in de wijdere arterie 

 zou tot stand komen. Nolet sloot zich bij die voorstelling 

 aan. Door donders was inmiddels de duur der actieve periode 

 van het hart op 0.3 sec. bepaald. Stel dat derhalve, zoo schreef 

 nolet (1. c. blz. 212) //188 gr. bloed in 0.3 sec. door het 

 ostium arteriosum bij de systole heenstroomt, dat is in ronde 

 cijfers 600 c. cm. per sec. Nemen wij nu in aanmerking, dat 

 de omtrek van het ostium aorticum gemiddeld bij den man 

 6.98 cm., het lumen dus 3.87 □ cm. bedraagt, dan vindt men 

 voor de stroomsnelheid in het ostium aorticum bij de systole 

 van het hart 154 cm, per sec. Dat bij die stroomsnelheid, 

 indien er althans bij den overgang van het ostium in de ar- 

 terie werkelijk geen verwijding van het stroombed plaats heeft, 

 geen geruisch wordt waargenomen, wordt door onze proeven 

 volkomen toegelicht. De binnenwand der arterie is zeker glad- 

 der dan van een onzer caoutchouc buizen en toch werd in buis 



*) Het frappeerde mij, dat cerhardt in zijne 2de editie van 1871, terwijl hij 

 het autochthone ontstaan van den toon in de carotis en subclavia aanneemt, toen 

 gedrongen is tot de erkenning: "der Ton verhalt sich dem ersten Herzton anffal- 

 lend ahnlich". 



12* 



