( 180 ) 



B eerst bij een stroomsnelheid van 260 cm. per sec. een ge- 

 ruisen waargenomen". Zoo schreef nolet in 1&7 0. 



Maar de hypothese, dat er bij den overgang van het ostium 

 arteriosum in den bulbus aortae (en art. pulmonalis) geen ver- 

 wijding van het stroombed door den stand der klapvliezen zou 

 tot stand komen, werd sedert onhoudbaar. Ceradini's proeven *) 

 toonden in 1872 aan, dat de stand der valv. semüanares van 

 de art. pulmonalis en dus zeer waarschijnlijk ook van de aorta 

 tijdens de systole van het hart niet zoodanig is, dat er een 

 geleidelijke overgang tusschen het nauwere ostium en de wijdere 

 arterie tot stand komt. In de meeste gevallen (7 van de 10) 

 lieten de klapvliezen eene driehoekige ruimte over, overeenko- 

 mende met den gelijkzijdigen driehoek, waarvan de vereenigings- 

 punten der sinus Valsalvae de hoekpunten zijn. Bij de drie 

 andere proeven had de opening den vorm van een driestralige 

 ster, waarbij dan de uiteinden der stralen in de hoekpunten 



van den genoemden driehoek 

 Fig. 2. 



waren gelegen. De stand der 

 klapvliezen heft derhalve de be- 

 staande ongelijkheid der lumina 

 niet op, maar vergroot ze veeleer, 

 zooals de hier nevensstaande 

 fig. 2 van CEEADiNi aantoont. 

 Die lumina van de ostia en 

 van de hieraan ontspringende 

 slagaderen, waren echter alleen 

 aan de uit het lijk genomen or- 

 ganen gemeten. Gedurende het le- 

 wordt op die ostia en op den arteriewand door het bloed een 

 drukking uitgeoefend, die voor de aorta op 225 a 250 mm. 

 kwik en voor de art. pulmonalis op 35 a 40 mm. geschat 

 wordt. Ik stelde er prijs op de lumina bij de gewone bloeds- 

 drukking te meten en spoot dus, na de valvulae semilunares in 

 beide arteries verstoord te hebben, beide met gips onder de ge- 

 wone bloedsdrukking op en bepaalde de maten aan de aldus 



*) Der Mechanismus der halbmondförmigen Herzklappen von J. ceramni, 1872. 



