188 ) 



0.3 sec. in de slagader wordt overgebracht. Wij zijn zeker 

 dichter bij de waarheid als wij \ oor den tijd, waarin de grootste 

 hoeveelheid bloed uit de kamer in de aorta wordt ingepompt, 

 slechts 0.1 sec. aannemen. Zoo verkrijgt men voor de stroom- 

 snelheid in het ostium art. 860 cm. per sec. en dit cijfer wordt 

 nog hooger als men den door ceradini geschetsten stand der 

 klapvliezen aanneemt. Onder deze omstandigheden kan het geen 

 bevreemding wekken, niet slechts dat er bij den overgang van het 

 bloed in de slagader tijdens de systole van het hart een geruisen 

 ontstaat, maar ook dat dit geruisch in timbre tot een toon nadert. 

 Zonder Weii/s conclusie omtrent den eersten toon der carotis 

 en subclavia nog te kennen meende ik dus uit mijne proeven 

 te mogen besluiten, dat de eerste toon in die arteriën de voort- 

 geleide aorta- en pulmonaaltoon moet zijn en de door weil, 

 onafhankelijk van eenige theoretische beschouwing, uit de kli- 

 nische waarneming afgeleide gevolgtrekking is hiermede in over- 

 eenstemming *). 



Voor de normale en abnormale geruisehen in het vaatstelsel 

 ligt de toepassing voor de hand. Uit mijne proeven volgt: 



1°. Er ontstaan in de arteriën (en ook in de venae) in nor- 

 malen toestand geen geruischen, tenzij er een vernauwing (of 

 verwijding) in het stroombed aanwezig is. De stroomsnelheid 

 van het bloed in het vaatstelsel is daartoe te gering. De 

 spontane arterieële geruischen, die normaal voorkomen, zijn dus, 

 wat hun oorsprong betreft, geheel gelijk aan die, welke door 

 drukking, door vernauwing dus, kunstmatig worden voortge- 

 bracht. Zij ontstaan door physiologische vernauwing (resp. 

 verwijding) van het stroombed. Vroeger toonde ik reeds aan, 

 dat de aanhechting van de jugularis aan de eerste rib in ver- 

 band met de zuigkracht van den thorax tot eene verwijding en 

 vernauwing aanleiding geeft, waardoor het nonnengeruisch ont- 



*) Nu verklaart het zich, waarom ik aan de blootgelegde carotis van de koe 

 vroeger geen eersten toon kou hooren. Het zwakke geluid, dat ik waarnam, als 

 het blootgelegde vat niet vast aan den obtnrator van hel, stethoskoojt bevestigd 

 was, was inderdaad van den uitslag der los gepraepai eerde carotis afhaukelijk, maar 

 die uitslag heeft niets gemeen niet den diastolischen arterietoon, die in de carotis 

 gehoord wordt. 



