( 199 ) 



komt het menigvuldigst in de cruralis voor, maar ook in den 

 arcus volaris wordt hij somtijds gehoord en in de cruralis wordt 

 zelfs in zeer zeldzame gevallen bovendien een systolische toon, 

 een dubbele toon dus, waargenomen. Is die diastolische toon 

 in ver van het hart verwijderde arteriën geen bewijs, dat men 

 te recht de plotselinge spanning van den arteriewand algemeen 

 als de oorzaak van den diastolischen toon aanneemt? En pleit 

 de systolische toon, die in de cruralis somtijds wordt gehoord, 

 niet voor de juistheid van tkaube's hypothese, dat hij aan de 

 plotselinge ontspanning van den arteriewand moet worden toe- 

 gesebreven, waardoor die arteriewand evenals bij de plotselinge 

 spanning tijdens de diastole der arterie in toongevende trillin- 

 gen geraakt? 



Ik heb mijne theorie over den physischen grond der normale 

 en abnormale tonen en geruischen in het vaatstelsel niet vroe- 

 ger medegedeeld, omdat ik den toon, die in ver van het hart 

 verwijderde arteriën gehoord wordt, niet kon verklaren. Het scheen 

 mij zelfs aanvankelijk toe, dat hij tegen de in de vorige blad- 

 zijden uiteengezette theorie van de tonen en geruischen in 

 het vaatstelsel getuigde. Maar ik meen thans ook van dien toon 

 de verklaring te kunnen geven en zelfs de oorzaak te kunnen 

 aanwijzen, waarom er bij een zeer hoogen graad van insufficientie 

 der valv. semilunaris aortae in de cruralis ook een systolische, een 

 dubbele toon dus gehoord wordt. Het zijn wederom tonen, die door 

 de eigenaardige beweging der vloeistof tot stand komen en waarbij 

 insgelijks de vloeistof primair, de wand dus eerst secundair in 

 trilling geraakt. De vloeistof beweging is hier echter van geheel 

 anderen aard dan die, welke wij in een verwijding waarnemen. 

 Het zijn staande golven, die in ver van het hart verwijderde 

 slag ader takken waarin normaal geen toon gehoord wordt, onder 

 bepaalde omstandigheden met zoodanige amplitude daarin op- 

 treden, dat zij een hoorbaren toon tot stand brengen. 



Toen nu bijna twee jaren geleden de heer moens als Adsistent 

 aan het Physiol. Laboratorium te Leiden verbonden werd, stelde 

 ik hem voor een fundamenteel onderzoek omtrent de golfbewe- 

 ging in het vaatstelsel op touw te zetten. Ik meende, dat hij, 

 die zich vroeger aan de ingenieurswetenschappen had gewijd, 

 met lust en ook met vrucht aan dit onderwerp zou kunnen 





