( 212 ) 



Het is ter voldoening aan die vraag dat ik de vrijheid neem 

 het volgende aan uwe aandacht te onderwerpen. 



Twee punten neem ik als bewezen aan: 



1°. Dat de meerdere grofheid of fijnheid van het zand een 

 overwegenden invloed uitoefent op het doorlaten van water. 



2°. Dat bij proeven in 't klein met buizen, hetzij van 

 aarde, glas, metaal of welke andere stof, de onvoldoende aan- 

 sluiting van het zand aan die wanden, de oorzaak van het 

 grootste waterverlies is. 



Het eerste punt wordt in de praktijk door alle ingenieurs 

 aangenomen. De grindbeddingen bij Maastricht bijv. maken 

 dat een gedeelte der Zuid-Willemsvaart aldaar bij zekere 

 hooge Maasstanden uit die dan hooger liggende rivier ge- 

 voed wordt, zonder behulp van de sluis, die in gewone tij- 

 den de watertoevoer moest verzekeren. De fijne zandsoorten 

 in de duinen daarentegen, maakten den bouw der ISToordzee- 

 sluizen te Duurden mogelijk, op korten afstand van zee, zon- 

 der dat, niettegenstaande de aanmerkelijke diepte, de waterbe- 

 maling meer clan gewoonlijk bezwaarlijk was. Men kan zich 

 dit ook gemakkelijk theoretisch voorstellen. 



Bestond de zandmassa bijv. uit regelmatige bollen van ge- 

 lijke en vrij groote middellijn , en men nam aan dat die bol- 

 len in regelmatige reijen naast en boven elkander lagen, en 

 op elkanders toppen rustten, dan zouden tusschen die bollen 



de openingen ongeveer evenveel 

 ruimte innemen als de bollen zelven 



(d? — - „ d* = 0.4764 d 3 ) en 



regelmatige gootjes vormen, waarvan 

 de kleinste afmetingen nog 0.414 d 

 zouden zijn. Met het kleiner wor- 

 den der bollen, wordt de verhou- 

 ding der inhouden vol en hol (0.5136 d 3 en 0.4764 d 3 ) niet 

 gewijzigd, maar wel worden de gootjes kleiner in afmetingen, 

 dus de natte omtrek grooter met betrekking tot het profil, dus 

 ook de snelheid van doorstrooming minder. 



