( 8) 



kennen den weerstand van hetgeen zich buiten de coke in den 

 tak C D bevond. Ik heb daartoe, terwijl het vat B met het 

 punt C, Tig. 3, verbonden was, het vrije uiteinde van den uit 

 het punt D uitgaanden draad in het kwik van den houten cy- 

 linder gedompeld, en toen den weerstand van den tak CD ge- 

 meten. Ik heb er voor gevonden bij 19°,1 



0,0985 Ohm 



daar de weerstand van 50 m.m. coke 



0,0265 Ohm 



bedraagt, zoo volgt daaruit dat men van eiken weerstand, dien 

 men voor den tak AD (Fig. 3) gevonden heeft 



0,125 Ohm 



moet aftrekken om den overgangsweerstind, waarnaar men zoekt, 

 te verkrijgen. 



§ 5. Het is er verre van daan, dat, heeft men eene meting 

 gedaan en herhaalt men haar onder schijnbaar geheel gelijke 

 omstandigheden, men altijd dezelfde uitkomsten verkrijge. Die 

 uitkomsten kunnen integendeel zeer uiteenloopen, zoo sterk zelfs, 

 dat het eene wanhopende poging schijnt, te beproeven er eenige 

 wet uit af te leiden. Ik heb mij echter door die groote ver- 

 schillen niet laten afschrikken; ze hebben er mij alleen toe ge- 

 leid het aantal waarnemingen aanzienlijk te vermeerderen. Ik 

 was trouwens op die groote verschillen wel eenigszins voorbe- 

 reid. Wanneer men toch, hetgeen vóór elke meting gedaan 

 werd, door het met de hand zacht neerdrukken der rechtsche 

 schaal, het bovenste stuk coke een oogenblik van het onderste 

 verwijdert en het er dan wederom op laat neerdalen, dan zullen, 

 met hoeveel zorg men ook te werk ga, niet altijd dezelfde on- 

 effenheden (§ 2) van het eene stuk in aanraking komen met 

 dezelfde oneffenheden van het andere. Dat hieruit verschillen 

 moeten ontstaan spreekt van zelf. 



§ 6. Een ander feit heeft mij meer bevreemd. Het ge- 

 beurde namelijk niet zelden, dat, wanneer ik, uit de b. v. 

 linksche afwijking van het lichtbeeld bij den galvanometer, 



